رونقى كان دين پيغمبر گرفتاز أمير المؤمنين حيدر گرفتلا فتى إلاّ عليش از مصطفى استوز خداوند جهانش هل أتى استو من جملة أشعاره أيضا:اى پسر تو بى‌نشانى از علىّعين و لام و يا ندانى از علىّاز دم عيسى كسى گر زنده خاستاو بدم دست بريده كرد راستمصطفى گفتش توئى آدم بعلمنوح فهم، آنگاه إبراهيم حلمهمچو يحيى زهد و موسى بطش كيستگر نمى‌دانى شجاع دين على استپس محمّد چون جمال دوست ديدهر كمالى را كه ز آن اوست ديدگفت با او سى هزار و شش هزارجملۀ أسرار سرّش بى‌شمارسى هزار أسرار گفتا اين بگوشش هزار ديگرش گفت اين مگوإلى تمام أربعة عشر بيتا ذكرها غير ما ذكر، ثمّ إلى أن قال: و فى كتابه «المختار نامه» الّذى جمع فيه رباعيّاته؛ نسبة هذه الرّباعية إليه رحمه اللّه:صدرى كه بكل طارم معنى او رفتدرّ صدف قلزم معنى أو سفتبودند دو كون سائلان در أوأو بود كه از جمله سلونى او گفتانتهى ( ۱ )
و من جملة أشعاره الرّائقة أيضا فى صفة هذه الدّنيا الفانية:با خرد دوش در سخن بودمكشف شد بر دلم مثالى چندگفتم اى مايۀ همه دانشدارم الحقّ ز تو سؤالى چندچيست اين زندگانى دنياگفت خوابيست يا خيالى چندگفتمش چيست مال و ملك جهانگفت دردِ سر و وَبالى چندگفتم أهل زمانه در چه رهندگفت در بند جمع مالى چندگفتم اين را چه حالتست بگوگفت غم خوردن و ملالى چند( ۱ ) مجالس المؤمنين ۹۹:۲-۱۰۳