و عشرين و ستّ مائة، و قيل سنة تسع و ثمانين و خمسمائة، و مرقده الشريف فى مقبرة نيسابور، عليه رحمة اللّه الملك الغفور، و أدرك صحبته علي الكبر مولانا الرّومى، كما ذكره فى «النّفحات» مولانا الجامىّ -، و أعطاه بيده كتاب أسرار نامته، فكان لا يفارقه المولوىّ أبدا؛ بل ينسج ما ينسج بعد ذلك على صفته، و يهتدى بنور معرفته كما يشير إلى ذلك قوله:گرد عطار گشت مولاناشربت از دست شمس بودش نوشو قوله:عطّار گشته روح و سنائى دو چشم اوما از پى سنائى و عطّار ميرويمو يقول فى منقبته أيضا فى موضع آخر:هفت شهر عشق را عطّار گشتما هنوز أندر خم يك كوچه‌ايمو له مصنّفات كثيرة تشتمل على منتخب أسرار التّوحيد منها سوى ما ذكر كتاب «منطق الطّير» و «إلهى نامه» و «مظهر العجائب» و أظهر فى أكثرها طريقة السّنائى؛ و هو فى مراتب إظهار الولاية بين مفرط يتوهّم منه الغلو من جهة عشقه الفطرىّ و مفرط يظهر فى بعض المواضع من باب شدّة مراعاته التقيّة ثناء على السنّى «و لن يصلح العطّار ما أفسد الدّهر» و من جملة أشعاره فى كتابه «الإلهى نامه» قوله:ز مشرق تا بمغرب گر إمام استعلىّ و آل أو ما را تمام استگرفته اين جهان وصف سنانشگذشته ز آن جهان وصف سه نانشچه در سرّ عطا، إخلاص او راستسه نان را هفده آيه خاصّ او راستإلى أن قال:چنان مطلق شد اندر فقر و فاقهكه زرّ و نقره بودش سه طلاقهاگرچه زرّ و سيم با حرمت آمدولى گوسالۀ اين أمّت آمدكجا گوساله هرگز رنجه گرددكه با شيرى چنين هم‌پنجه گرددو قال في كتابه الموسوم ب «مصيبت‌نامه»: