جون و صريم و سدفه و ظن است و شفّ و بينقرء است و هاجد و جلل و رهوه اى پسر ( ۱ )نعم ذكر بعض أهل اللّغة من علماء الجمهور، انّ عدّة لغات الاضداد ثلاثون و قد سلكها فى النظم الفارسى هكذا:سي لفظ است از نوادر اسمها را بر شمرلفظ هريك را دو معنى و آن يكى ضدّ دگر(شفّ) نقصان و زياده «جون» سياه است و سفيد«فرع» رفتن زير و بالا «هاجد» است خواب و سهر«رهو» جاى شيب و بالا، داين و مديون «غريم»«قعوه» صفوه تهمت و «شوها» نكو و بد نگر«صارخ» آمد مستغيث و هم مغيث ايداع شدمودع و مودع چه اطلابست قضا بعد اى پسر«غابر» است باقى و ماضى و «صريمست» ليل و صبح«غاضيه» تاريك و نور «اسرار» كتمان و جهرپس «شرى» بيع و خريدن هم «مثول» ست شست و خواب«قرء» طهر و دم «منين» سست و قوىّ و نقبه‌گر«بين» وصلست و فراق و «تلعه» بالا و نشيب«رسّ» اصلاح است و افساد و «بلا» خير است و شرّ«شدور» اقدام و خلف و «شعب» جمع و فرقتست«قانع» ست راضى وسائل «فوز» مرگست و ظفر( ۱ ) جون: سياه و سفيد، صريم: صبح و شام، سدفه روشنى و تاريكى، ظن: شك و يقين، شف: فزون و كم، بين: وصل و فراق، قرء: طهر و حيض، هاجد: خفته و بيدار، جليل: كوچك و بزرگ، رهوه: فراز و نشيب.