تهران، کتابخانۀ ملی ملک، ش ۴۳۰۶ مورخ ۱۲۶۲. تبریز، کتابخانۀ شخصی حاج حسین آقا نخجوانی مورخ ۱۲۴۶.
از اشعار اوست:گفتم بدل از عشق توام سوز و گدازستبگشود سر زلف که این قصّه درازست***ز کویش رفتم و با خویش گفتمالهی بشکند محمود پایت***جرس را شوری امشب در فغانستمگر شوریده‌یی در کاروانست***کنج لب تو نصیب خال تو، آریراحت دنیا برای گوشه‌نشین است***ناشادی من چون سبب شادی یارستخواهم که دل من نفسی شاد نباشد***چو در این بندگی شرمندگی بودچه حاصل یا رب از این بندگی بود***غیر محمود هرآن‌کس که زند حلقه بدردر برویش بگشایید که راهی دارد***