دانش‌گستری یافت، اکثر اوقات انیس و جلیس سلطان ذوی الاقتدار مسیّب خان تکلّو می‌بود، و در آن اوقات ارادۀ سفر هندوستان نموده بملک دکن شتافته و بخدمت نظام شاه رتبۀ عظیم یافته...»
به‌طوری‌که تقی الدّین کاشی مؤلف تذکرۀ خلاصة الاشعار و سایر تذکره‌نویسان نوشته‌اند، مولد و منشاء حالتی تهران بوده، در اوایل حال در دارالمؤمنین کاشان نزد علامة الزّمان مولانا ابو الحسن بتحصیل پرداخته، در زمان شاه‌طهماسب به قزوین رفته و چندی در آنجا نیز کسب کمال کرده ازآن‌پس در بقعۀ شاهزاده حسین بتدریس مشغول شده و هرگز به هندوستان نرفته است.
همو در ترجمۀ سید محمد جامه‌باف می‌نویسد:
«سید محمد جامه‌باف از بلدۀ هرات است، و در زمان ایالت محمد خان شرف - الدّین اوغلی در هرات بگفتن اشعار اشتغال داشته و بسیار صاحب استعداد بوده و بیشتر اوقات بگفتن رباعی طبع سیّد مایل بوده».
سید محمد جامه‌باف از سادات مشهد مقدس است، در شعر فکری تخلص داشته و به میر رباعی معروف بوده، تقی الدّین کاشی گوید: «در اوایل حال شاعری از خویشان خود رنجیده از مشهد بجانب دارالسلطنۀ هرات رفت، و چندگاه ساحت آن ولایت را بیمن مقدم شریف مشرف داشت، و در آن مدت با اصحاب حال و ارباب کمال باحسن وجهی سلوک می‌نمود، چنانچه در محل مراجعت بصوب وطن مألوف، خاطر ایشان از آن مفارقت آزرده گشته، انواع کلفت و دماغ خشکی به ایشان راه یافت، و بعد از آن باندک زمانی باز از آنجا بطرف دیار هند شتافت...» و ملا عبد القادر بدائونی در جلد سوم منتخب التواریخ (ص ۲۹۵) آورده است که: «فکری - سید محمد جامه‌باف مشهور به میر رباعی است، درین وادی خیّام زمانه است، در سفر جونپور در سنۀ ثلث و سبعین و تسعمائه (۹۷۳) از عالم رفت، و «میر رباعی سفر نمود» تاریخ شد».
ترجمۀ مؤلف:
«مفخر الامجاد، بقیة الاکابر، زبدة الزمان ملک‌شاه حسین غیاث سیستانی بغایت