از شعرای مثنوی خسرو شیرین بخوبی میرزا جعفر آصف‌خان گفته است ( ۱ ) ، و وی در غزل نیز طرز وقوع را نیکو تتبع کرده بود، به‌هرحال و بفرض آنکه ابیات مثنوی وی غث و سیمین و یا بقول مؤلف شتر گربه باشد، تذکره‌نویس حق ندارد از جادۀ امانت قدم فراتر گذارد و بدخل و تصرف در شعر صاحبان تراجم خود را مجاز شمارد. ( ۲ )
ترجمۀ مؤلف:
«خلیل علی ابراهیم خان بنارسی مخاطب به امین الدوله عزیز الملک نصیر جنگ، در بدو حکومت سرکار انگریزی داروغۀ عدالت شهر بنارس بود، طبع مستقیم و ذهن سلیم داشت، و تذکرۀ صحف ابراهیم ازوست.نه دلم دهد اجازت که دمی گذارم او رانتوان و طاقت اینکه نگاه دارم او را***کارم ای یار مشکل افتادستکه مرا کار با دل افتادست***پرده‌داران ز حسد پرده دران افتادندور نه ربط من و او قابل اظهار نبودلخت‌لخت جگر از چشم ترم ریخته استدامنم ور نه خلیل این همه گلزار نبود»«روز روشن، ص ۲۰۲»
خلیل غیر از خلاصة الکلام و صحف ابراهیم تذکره‌یی هم در احوال شعرای ریخته دارد بنام گلزار ابراهیم، وفاتش در ۲۶ جمادی الاولی سنۀ ۱۲۰۸ ه در بنارس واقع شده و در جوار مزار شیخ محمد علی حزین لاهیجی در جایی که قبلا خریداری و برای این منظور تهیه کرده بود مدفونست.