بود و خاطرم را از تضییع عمر گرامی ملال.ای‌دریغا که رفت عمر شریفنوبهار مرا رسید خریفرو به پنجه نهاد عمر ایواینامد از کاروان صدای درایگاهی با موزونانم صحبتی دست داد، و بمزخرف ناموزون در صحبت ایشان لبی می‌گشاد، تا آنکه رفته‌رفته دیوانی مرتب داشتم، و گاهی بمشاطگی خامه بر عارض نامه حرفی نگاشتم، در عنفوان جوانی بیاری باری احرام حریم حرم بر میان جان بسته بشرف زیارت بیت اللّه و مدینۀ مشرفه شرفیاب شدم، دیده از غبار بقیع روشن و از درک روضه خاطر غیرت گلشن کردم، چندیست الطاف حضرت آسمان بسطت فرمانفرمایی در حقم زیاده از دیگران و هر روز در حضرتش حاضر و بر رخسار آفتاب مثالش ناظر، شرح مراسم بقیاس اشرفش نه در قوۀ خامه است و نه در حوصلۀ نامه، هرچه گویم زیاده بر آنست و هرچه نویسم افزون از آن، بتوسط خدمتش در حضرت شاهنشاه فلک درگاه و مظهر الطاف آله خسرو صاحبقران، زینت تاج و تخت کیان، خاقان جمجاه که دولتش پاینده و آفتاب رخسارش بر سپهر سروری تابنده باد، قدرم قدری برتر از دگران و نظر عطوفت اقدسش پیوسته بجانبم نگران، محسود اقرانم و غیرت خاطر همگنان، صدر منصب صدارتم بامر همایونش مکانست، و اعیان حضرتش حضورم را مهربان و قدردان.
در بدایت حال شرحی برسی فصل خواجه نصیر طوسی علیه الرّحمه نوشتم و رساله‌یی در اثبات نبوّت خاصه مسمی به نور الهدایه نگاشتم و حاشیه بر تفسیر قاضی بیضاوی و تفسیری فارسی و بر مدارک شرایع تعلیقاتی در دستست، امید که باتمام رسد، رسائل مختصر در جواب اسولۀ متعدد نوشته‌ام، شعری چند از افکار خام خود را در این نامه ثبت نمودم که بطفیل دیگر یاران در او نظر کنند، چه گل را از خار چاره‌یی و آتش را از دود کناره‌یی نیست، امید آنکه بنظر عطوفت در این نامه نگرند و خطایا را بذیل عفو درپوشند، انّه خیر ناصر و معین».