است كه خواجه را از حضيض بشرىّ باوج مراتب ملكى دعوت نمايد، اى عزيز از طوس و بغداد راه به خداوند يكسان است، أمّا از أوج انسانى تا حضيض حيوانى مسافت فراوانست؛ و التماس حضور اين فقير كه كرده‌اند لا شكّ اين فقير را وقت فراق است نه وقت سفر عراق، فرض كن غزالى ببغداد رسيد، و متعاقب فرمان در رسيد، پس فكر مدرّسى بايد كرد، امروز را همان روز انگار و دست از اين بيچاره بدار؛ و السّلام على من اتّبع الهدى.
و مجمل عقيدۀ او چنانچه تفصيل خواهد يافت آن است كه در مبادى بواسطۀ مصاحبت رؤساى أهل ضلال از نور ايمانى خالى بوده و آخر مؤمن موالى بلكه شيعۀ اعالى گرديده.
مولانا سائل همدانيّ در بعضى از رسائل خود كه در بيان أحوال و مقالات أهل سلوك نوشته، در اثناى ذكر أحمد غزالى گفته كه محقّقين أهل ايمان را در اعتقاد برادرش و غلبات محبّت أهل البيت قدحى و طعني نيست، مشايخ شيعه الغزالى منّا گفته‌اند، چه از وسيطش كه در فقه شافعى نوشته رائحۀ طعن بر عمر شنيده‌اند.
و در مسأله عول از ابن عبّاس نقل كرده كه گفت هركه در عول نزاع دارد با او مباهله مى‌كنم، گفتند در زمان عمر چرا نگفتى گفت رجل غيور خفته و محمّد بن أبى القاسم طوسى كه از تلامذۀ غزالى است در رسالۀ «محاكمات» آورده كه غزالى در راه حجّ به خدمت حضرت شريف مرتضى رسيد و جهت تحقيق مذهب حقّ بعضى از مشكلات مذهب را خدمت مير مطارحه نمود، و حضرت مير اصول عقايد إماميّه را بدلائل قاطعه و براهين ساطعه بر او تمام گردانيد، و غزّالى از مذهب أهل سنّت برگرديده بمذهب حقّ إماميّه داخل گرديد؛ و چون غزالى از مكّه معظّمه مراجعه نمود برادر او احمد غزالى متصوّف با او ملاقات نمود گفت شنيده‌ام كه با شريف مرتضى صحبت داشته‌اى و بقول او مذهب شيعه اختيار كرده‌اى، اين معنى به غايت