مداد بحر و بياض زمين وفا ننمايدگهى كه نامه بسوى تو بى‌وفا بنويسمنه بحر ماند و نه بر، نه خشك ماند و نه تراگر شكايت دل را به مدّعا بنويسمچه بر ذكاى تو هست اعتماد هيچ نگويمز مدّعا نزنم دم همين دعا بنويسمنمى‌شود كه شكايت ز دست تو نكند فيضشكايتى بلب آرم ولى دعا بنويسمفأجابه المولى المتقدّم إلى ذكره الإشارة بهذه العبارة:دلم خوش است اگر شكوه گر دعا بنويسىكه هرچه تو بنويسى بمدّعى بنويسىچه شكوۀ تو به است از دعاى هركه به‌جز تستچه حاجت است كه زحمت كشى دعا بنويسىهزار ساله وقاقى مرا بس است كه گاهىكنى وفا و مرا نام بى‌وفا بنويسىتراست خامۀ جادو زبان عجيب نباشداگر شكايت بيجاى من بجا بنويسىتو گر شمائل خوبى رقم كنى بتوانىكه هم كرشمه نگارىّ و هم ادا بنويسىكتاب درد دلم مشكل است مشكل مشكلاگر تو گوش كنى تا بر او چها بنويسىاز او بمن بنويسى تو نكته‌اى كه مباداخدا نخواسته درد مرا دوا بنويسىمروّتى كه ندارى عجب ز خويش ندارىكه خون بريزى وانگاه خونبها بنويسىاميد هست كه تحريك لطف گوشۀ چشمىكند اشاره كه از بهر من شفا بنويسى