سك كاشى به از أكابر قمبا وجود اينكه سك به از كاشى استو جمعى از مهره فن، و ثقات طرفين بر آن شهادت داده‌اند، و حكم فرموده‌اند مثل قاضى المتبحّر قاضى نور اللّه تسترى رحمه اللّه، كه در «مجالس المؤمنين» از فاضل قاضى مير حسين ميبدى شافعى شارح ديوان مرتضوى نقل كرده، و در طعن او چنين گفته:آن امام بحق ولى خداكاسد اللّه غالبش نامىدو كس او را بجان بيازردنديكى از ابلهى ديگر خامىهر دو را نام عبد رحمان استآن يكى ملجم دگر جامى استو ديگر محقّق متّقى آخوند ملاّ محمّد تقى مجلسى رحمه اللّه، كه در شرح من لا يحضر فرموده كه شخصى در مجلس ملاّ جامى نقل كرده كه زنى فرزدق شاعر را در خواب ديد، و از حال او پرسيد، فرزدق گفت كه حقتعالى مرا آمرزيد بسبب آن قصيده كه در حضور هشام، در مدح علىّ بن الحسين عليه السّلام گفتم، پس آخوند مجلسى گفته باين مضمون كه پس ملاّ جامى با آن ناصبيّتش گفت سزاوار است كه حق تعالى جميع عالميان را به بركت آن بيامرزد انتهى.
پس بروز بعضى از مدائح ائمّة و كلمات موهمه خوبى او، از قبيل ساير مدايح، بلكه بسيارى از عبارات و اعترافاتيست كه بر زبان بسيارى از علماء و أعيان سنّيان، از قبيل فقهاء اربعة، و ارباب صحاح ستّة، و فخر رازى، و ابن حجر، و زمخشرى، و غزالى، و غيرهم جارى گشته، از جهة إتمام حجّت، و اكمال لطف و رأفت، بر فرقۀ محقّه إماميّه و شهادت جماعة مذكوره كه مقارب عصر او بعضى مؤالف و بعضى مخالف او بوده‌اند از أدلّ دلائلست بر كمال ظهور نصب و عداوت كه قابل توجيه و تأويل نبوده زيرا كه قاضى نور اللّه مذكور نظر به معارضه در مذهب كه با ميرزا مخدوم شريفى ناصبى داشت بنا بر مصلحتى كه ديده اكثر اعيان سنّيان و صوفيان را داخل شيعيان گردانيده و بمفهومات ضعيفه و احتمالات بعيده سخيفه استدلال بر تشيّع ايشان نموده، و مع ذلك از أعيان صوفيان كسيرا كه براى سنّيان بجا گذاشته شيخ عبد القادر گيلانى،