و له ايضا باسم محمّدى:اى «شفيعى» ز دل خويش بسى خون خوردىرفت پاى دلت از جا غم دل چون خوردىو له باسم على:هركس چه من به خاك در آن بت چگلافكند خويش را ز بر و زير يافت دلو له باسم حيدر:ميان لشكر بسيار و غمهادلم را شايد از آتش علمهاو له باسم وصىّ:عجب كز تماشاى آن روى گلگوندل از دور يابد نصيبى بقانوناى من غير بقاء النّون و الباقى ظاهر:
و له باسم حسينى:در حديث آنى كه ثانىّ مسيحت گفتهاندمعجز عيسى عبارات فصيحت گفتهاندو له باسم مهدى:اى خوش آن كشته كه آيد روزىبر سر مرقد وى دلسوزىو حلّ ذلك انّه اذا صار على رأس «مر» لفظة «ق» تحصل لفظة «مه» بالفارسيّة و الباقى واضح.
و له باسم حسن:وصلش من گدارا مشكل شود ميسّررخسار گل بهر خس ننمايد آن صنوبرو المراد بوجه گل گافه فاذا اتّصل ب «هر» صار گهر، و خس اذا لم يظهر جوهره و كذا لفظة آن صنوبره وجد المطلوب.
و له باسم حسين:هست او را خالها مشكين بروى سيمگونبر مه او خال زيبا لايقست از حد برونو باسم اسماعيل:بعد يك سال ساقيا سينهسر زدم از شراب پارينهو قد ذكر الفاضل النّاظم فى ذيل معمّاة هذا، ان من لفظة «قيا» و «سي» انّما اريد