فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۲۹، ص ۵۳۹

۵۳۹ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۲۹
آغاز: برابر؛ انجام: و اسحق بن ابراهیم البغوی المحدث لؤلؤ شیخ للبخاری. خط: نسخ معرب، کا: محمد بن ابراهیم بن محمد سلامی، تا: سه‌شنبه ۱۷ ذیحجه ۸۳۲ق، جا: حلب؛ جلد: تیماج، ۲۶۱گ (۱پ - ۲۶۱پ)، ۱۷سطر، اندازه: ۱۴×۱۸سم [ف: ۶-۲۲۷] مشتبه النسبة ← المشتبه من الاسماء و الانساب ● مشتبه النسبة / رجال / عربی muštabah-un nisba ازدی، عبدالغنی بن سعید، ۳۳۲ - ۴۰۹ قمری azdī, ‘abd-ol-qanī ebn-e sa‘īd (944 - 1019) وی پس از فراغ از تألیف «مؤتلف اسماء المحدثین و مختلفها» متوجه می‌شود که در اسامی محدثان و رجال حدیثی که منسوب به قبیله یا شهر و یا صنعت بوده‌اند اشتباه و تغییراتی صورت گرفته و همین امر در اسماء و کنای آنها نیز رخ داده بدین جهت به تألیف این کتاب مبادرت نموده و به تصحیح آنها پرداخته و اسامی رجال حدیث را به ترتیب حروف هجا معرفی نموده است ولی ترتیب در خود حروف رعایت نشده است به عنوان مثال «باب افلح و اقلح» پیش از «باب احمد و اجمد» است. آغاز: بسمله، رب اعز برحمتک اخبرنا ابو زکر عبدالرحیم بن احمد البخاری ... قال قال ابو محمد عبدالغنی بن سعید رضی الله عنه الحمدلله الذی بنعمته تتم الصالحات ... اما بعد فانی لما صنفت کتابی فی مؤتلف اسماء المحدثین و مختلفها چاپ: هند، جزء ۲، ۱۳۲۷ق؛ الله آباد، محقق: محمد محیی الدین الجعفری الزینبی، مطبعة انوار احمدی، ۱۳۲۶ق. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۲۱۶۳۸ آغاز: برابر؛ انجام: باب الوایلی الواثلی. فاما الوایلی بالیاء المعجمة من تحتها باثنتین محد بن حجر من ولد وایل بن حجر و اما الواثل بالثاء المعجمة بثلاث ابواثل (کذا) روی عنه سوید بن عبید. خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن ۱۳ و قرن۱۴؛ افتادگی: انجام؛ اهدایی: رهبری، خرداد ۱۳۷۳؛ جلد: مقوا، رویه مشمع، ۱۰۷گ، ۱۷سطر، اندازه: ۲۴/۵×۳۴سم [اهدائی رهبر: ۸-۱۱۵] و [ف: ۲۷-۲۴۲] ● المشترک (رسالة فی) / فلسفه / عربی al-muštarak (r.-un fī) خجندی، احمد بن محمود، - ۷۰۰ قمری xojandī, ahmad ebn-e mahmūd (- 1301) منسوب به مولانا احمد خجندی [پایان نسخه]. در آن از شرح تجرید قوشچی و شرح مطالع ابهری نام می‌برد. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۵۲۸۴/۶ آغاز: بسمله. قوله و هذا الاعتراض مما لامدفع له، و لايخفى عليك ان دفع الاعراض بطريق المناقضة كما في مانحن فيه قد يكون بتغيير الدليل المعترض الى دليل آخر؛ انجام: و قيل وجه الاقربية راحجعلى وجه الاخصرية و فيه تأمل. و الله اعلم بالصواب تمت الرسالة و المنسوبة الى الفاضل المحقق مولانا احمد الجندى فى رابع شهر جمادى الثانى، ۹۶۲ فى البردع خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: ۴ جمادی الثانی ۹۶۲ق، جا: بردع؛ ۴گ (۳۳پ-۳۶پ) [ف: ۱۶-۲۰۶] ● المشترک = الاشتراك / اصول فقه / عربی al-muštarak = al-ištirāk طباطبائی، مهدی بن علی، - ۱۲۶۰؟ قمری tabātabā’ī, mehdī ebn-e ‘alī (- 1844) رساله‌ای است در مبحث اشتراک الفاظ (از مباحث اصول فقه) دارای چند «مطلب» و مطلب آخر در استعمال لفظ در معنی مجازی و حقیقی است. مؤلف از شرح سید المحققین بر وافیه یاد می‌کند که ظاهراً مقصود او شرح سید محسن کاظمی (-۱۲۲۷) است بر وافیه تونی در اصول فقه. این رساله به احتمال در فهرست شاهچراغ شیراز از آن محمد مهدی کجوری دانسته شده و نسخه‌ای از آن در کتابخانه مرعشی است که از آن محمد مهدی بن سید علی طباطبائی پسر صاحب ریاض دانسته و نسخه‌ای در ملی و مجلس شورا ناشناس آمده و استناد فهرست‌نگار شیراز مهری است بر فراز نسخه که نام محمد مهدی را دارد و استناد فهرست‌نگار مرعشی، احتمالاً نسبت رساله‌ای است در الذریعه بدین نام به محمد مهدی طباطبائی است، وجه اشتراک هر دو نام «محمد مهدی» در هر دو انتساب است ولی قاطع نمی‌توان در باره آن قضاوت کرد. آغاز: بسمله، مطلب قد اختلفوا فی تعریفه و المتحقق فيه، هو انه عبارة عن اللفظ الموضوع لمعنيين او اكثر، بوضعين مستقلين على بقاء الوضعين ... انجام: فعلى هذا، فالحق في المسالة، هو عدم جواز الاستعمال في المعنى الحقیقی و المجازی الاصولی، اذا كان بطريق الكناية، فان كان مقصود المانع من المنع من الاستعمال هو الاول و مقصود المجوز هو الثانی، ارتفع الخلاف في البين ... [الذریعه ۳۹/۲۱] ۱. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۴۵۰۱/۵ آغاز: برابر؛ انجام: فلا يحكم بالعموم بل يحكم بالاحمال فلا ریب و لا اشکال تمت المساله ... در فهرست با عنوان «رسالة فی اصول الفقه» و ناشناس آمده. تذکر: نام مؤلف به استناد نسخه ش ۱۴۶۵۷/۹ مرعشی ذکر شد؛ خط: نستعلیق، کا: ابوالقاسم بن رمضانعلی لاریجانی، تا: قرن ۱۳؛ مصحح؛ جلد: تیماج، ۱۰گ (۱۵۶-۱۶۵پ)، ۲۴ سطر (۹×۱۵/۵)،
۵۳۹

گزارش اشکال یا پیشنهاد