دلگشا حمدی که شمیمش دلهای مرده را زندگی دهد، و جانفزا شکری که نسیمش جانهای پژمرده را تازگی بخشد، حمد محمودیست جل‌جلاله و شکر منعمی است عم نواله که ذکرش دوای دل دردمندانست و یادش مرهم جان مستمندان».
انجام«زبانم بذکر تو پیوسته گویابغیر از رضایت رهم باد منسد»در سبب تألیف گوید:
«چنین گوید ترانه‌سنج شاخسار نادانی و عندلیب هزار آوای بوستان خموشی و بی‌زبانی، نیازمند درگاه بی‌نیازی، علی اکبر شیرازی که چون جمعی از شعرای معاشر و فصحای معاصر بودند که هریک در فصاحت ثانی سحبان و در بلاغت مانند متنبی و حسّان، سخنان بدیع ایشان چون لآلی رخشان و لعل بدخشان درخشان، خامۀ هرکدام مانند ابر بهار گوهربار و این خیال همواره در خاطر یک‌جهتی سگال می‌گذشت که شاید بعد از اینکه هاتف غیبی ندای لاریبی ayah ۸۹:۲۷-۳۰یٰا أَیَّتُهَا اَلنَّفْسُ اَلْمُطْمَئِنَّةُ اِرْجِعِی إِلیٰ رَبِّکِ رٰاضِیَةً مَرْضِیَّةً فَادْخُلِی فِی عِبٰادِی وَ اُدْخُلِی جَنَّتِی در گوش هوش ایشان خواند، و کشان‌کشان ایشان را تا مقر موعود کشاند، بواسطۀ تغییر زمان و انقلاب دوران چنانکه رسم روزگار و قرار فلک بی‌قرارست بیاض اشعار و دیوان افکار ایشان یکباره پایمال حوادث شود، یا بدست ناموزونان افتد، و آن اشعار آبدار را که قائل آنچه شبها بروز و چه روزها در فکر خیالهای دور و دراز بشب آورده تمام را ضایع و بنام غیر نامی خود خوانده و از خود در محفل نادانان بطریق دانایان سخن رانده و رنج آنها باطل و نام نامی‌شان از روزگار رفته‌رفته محو و زائل شود، چنانکه از بعضی دید و شنید، پس باید که بقدر مقدور در حفظ منتخبات ایشان بذل جهدی بعمل آید و در آن میان بعضی از مزخرفات خود را درج نماید،... و چندی گذشت که این مدعا در دل می‌گذشت و بتسویف و امروز و فردا صورت این تمنی در آینۀ ضمیر جلوه‌گر می‌گشت، تا آنکه روزی در بزم حضور معدلت دستور آفتاب فلک برتری و سعد اکبر اوج سروری... فرمانفرمای والاگهر فلک بارگاه بلنداختر حسینعلی میرزا... ازین سیاقت سخن مذکور شد... پس امر