خفاى إمام صورت نمى‌بندد، چه در عقليّات مبرهن است كه اگر مصلحت وقت مقتضى استتار حجّت شود لا محاله بايد باب او براى اصلاح امور خلّص و دفع شبهه در ميان امّت باشد، و اين اثنى عشريّه در ملائكه كه نورانيانند در اجنحه اسرافيل و در جنّيان كه ناريانند در دوازده اوتاد است كه بر همان مدار أدوار را بر وجود ايشان بر قرار ميدانند، و برخى از أحوال دوازده اوتاد و منتظر بودن دوازدهم در آئين أكبرى مذكور است، و برهان تطبيق اسد و اتقن براهين است.
نوع سيّم طريق خلّص كه أرباب شهود و أصحاب تعريفند و مصداق و علّمناه من لدنّا علما از آن جمله شيخ محيى الدّين طائى أندلسي در باب سيصد و شصت و ششم «فتوحات» تصريح بوجود اسم و نسب حضرت امام ثانى عشر نموده است، و در موضع ديگر نيز در تطبيق سماويّات آفاق با ارضيّات أنفس تصريح به دوازده إمام عليهم السّلام نموده، و در كتاب «مفتاح الغيب» مشافهة از آن حضرت روايت نموده؛ و معنعن از آن حضرت از پدر بزرگوارش إمام حسن عسكرىّ از پدرش امام علىّ النّقى، و هكذا تا جناب رسالت مآب صلوات اللّه عليهم أجمعين و عبارات ايشان را در كتاب «ميزان التّمييز فى العلم العزيز» بيان نموده‌ام، و سيّد حيدر آملىّ در كتاب «جامع الأسرار و منبع الانوار» اتّفاق أرباب شهود را بر وجود آن حضرت بيان نموده، و قدح كشف شيخ علاء الدّولة سمنانى در كتاب «عروة» كه بموت آن حضرت در مدينۀ مشرّفه قائل شده نموده، و در حقيقت امّت محمّديّه منقسم‌اند بقائلين بحيات صاحب الزّمان (ع) و غيبت او از اغيار تا مدّت مصلحت در استتار و آنها را إماميّه بمعنى اعمّ مى‌گويند. سبائيّة از غلاة اماميّه حضرت امير المؤمنين عليه السلام را، و مخمّسه حضرت امام حسين عليه السّلام را، و كيسانيّه محمّد ابن الحنفيّة را، و ناوسيّه جعفر بن محمّد عليه السّلام را، و محمّديّه محمّد بن علىّ الهادى را، و اماميّه اثنا عشريّة ابن الحسن العسكرىّ عليهما السلام را غائب و مستتر و حجّت منتظر ميدانند، و باين معنى قائلند محقّقين از اهل شريعت و عرفاء از اهل حقيقت، نهايت أهل شريعت غيبت را عامّ دانند، و أهل حقيقت غيبت