شيعيان اينجا را اطّلاع بخشند، كه آيا آنچه صلاحيّت آثار مزبور بخدام گرام ايشان اسناد مى‌كند وقوع دارد يا نه؟ اگر چنانچه واقعى بوده باشد بمكان پيروى آن را لازم شمرند، و اگر خلاف واقع مذكور ساخته است دست از اين قسم حركات بكشند.
الجواب: بسم اللّه الرحمن الرحيم سبحانك هذا بهتان عظيم، حاشا كه بنده تجويز كنم رسم تعبّدى را كه در قرآن و حديث اذنى در آن وارد نشده باشد، و تعبّد رسمى كه از ائمّه معصومين صلوات اللّه عليهم خبرى در مشروعيت آن نرسيده باشد، بلكه نصّ قرآن بخلاف آن نازل باشد، قال اللّه تعالى ayah ۷:۵۵اُدْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً إِنَّهُ لاٰ يُحِبُّ اَلْمُعْتَدِينَ يعنى بخوانيد پروردگار خود را از روى زارى و پنهانى به درستى كه خداى سبحانه و تعالى دوست نمى‌دارد آنانى را كه از حدّ اعتدال بيرون مى‌روند، و جاى ديگر مى‌فرمايد ayah ۷:۵۵اُدْعُوا رَبَّكُمْ تَضَرُّعاً وَ خُفْيَةً ayah ۷:۲۰۵وَ دُونَ اَلْجَهْرِ مِنَ اَلْقَوْلِ يعنى: بخوانيد پروردگار خود را از روى زارى و ترس و پست‌تر از بلند گفتن.
و در حديث نيز وارد است كه حضرت پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله اصحاب را منع فرمودند از فرياد برآوردن بتكبير و تهليل منع بليغ، و فرمودند كه ندا نمى‌كنيد شما كسيرا كه نشنود يا دور باشد؛ و ساير امور مذكوره نيز يا منع از آن بخصوص وارد است يا اذن در آن وارد نيست ayah ۲۴:۱۷يَعِظُكُمُ اَللّٰهُ أَنْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ أَبَداً إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ و كتب محمد بن مرتضى المدعوّ بمحسن.
ثمّ قال السيّد النّاقل، و قال يعني صاحب العنوان فى «الكلمات الطّريفة» و منهم قوم يسمّون بأهل الذّكر و التّصوّف إلى آخر ما نقلناه عنه من المقامة الوسطى، و قال في آخره انتهى و قد طعن عليهم فى موارد كثيرة، فمثل هذا كيف ينسب إلى التّصوّف أقول و يشهد أيضا، ببراءته من هذا المذهب الفاسد، و المتاع الكاسد، انّ شيخه و استاده و الّذى كان قد أكثر عليه اعتماده، و هو المولى صدرا الشّيرازى صاحب كتاب «الاسفار» و غيره كان منكر الطريقة اولئك الملاحدة من صميم صدره