بس‌كه تا بد مهر حيدر هردم از سيماى منآسمان را سرفرازى باشد از بالاى منچون سخن گويم ز معراجش كه آن دوش نبى استپاى در دامن كشد فكر فلك‌پيماى منبهر وصّافى او سر تا قدم گشتم زبانتا نگردد غير مدحش ظاهر از اجزاى منطبع من تا گشت چون دريا ز فيض مرتضىأبر گوهربار جويد فيض از درياى منگر نبودى ذو الفقار مهر او در دست دللقمه‌اى كردى مرا اين نفس اژدرهاى منخاك راهش در دو چشم من بجاى سرمه استنيك ديدم آفرين بر ديده بيناى مننى من تنها به مهرش سرفرازى مى‌كنمغير از اين هرگز كسى نشنيد از آباى مناى صبا در گردنت خاكم ببر سوى نجفبعد مردن چون فرو ريزد ز هم اعضاى منو كذلك هذا الرباعى بالفارسيّة:من خود چه كسم كه در شمارى باشميا در صف اهل دل سوارى باشممقصود همين است كه در شأن علىگويم سخنى چند و به كارى باشمو صورة خط المصنّف فى أواخر شرحه الموصوف بهذه الصّورة:
تمام شد اين أرقام پريشان، بيمن همّت درويشان، در تاريخى رفيع الشأن، فيض نشان، صفر تسعين و ثمانمائة از هجرت خاتم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم موافق اسفند سنۀ ستّ و أربعمائة جلالى كه زمان قران برجيس و كيوانست در عقرب، و اوان اجتماع سبعه سيّاره است غير بهرام در آن برج سعادت انجام اميد آنكه از غير محرم محفوظ، و از نظر درويشان محظوظ باشد، و در آخرت واسطۀ خلاص و نجات و رابطۀ رفعت درجات شود.إنّ النّبى محمّدا و وصيّهو ابنيه و ابنته البتول الطّاهرةأهل العباء و اننى بولائهمأرجو السّلامة و النّجا فى الآخرةو ارى محبّة من يقول بفضلهمسببا يجير من السّبيل الجائرةارجو بذاك رضا المهيمن وحدهيوم الوقوف على ظهور السّاهرةثمّ انّه ذكر قطعة اخرى فى التّوسل بأهل البيت عليهم السّلام و ختم به كتابه. و انت خبير بانّه لا دلالة فى أمثال ذلك على شيعيّة الرّجل بل براءته من النّصب و العداوة كما