روضات الجنات فی احوال العلماء و السادات، ج ۳، ص ۱۰۷

كان جدّه مجوسيّا كما فى الوفيات، و يا ليته كان على دين جدّه، و أصله فارسيّا بيضاويّا لم يسل البياض إلى صفحة قلبه و خدّه. توجّه فى حداثة سنّه إلى ديار الأهواز، فاشتغل بها على الشّيخ أبي محمّد سهل بن عبد اللّه التّسترى زمانا، ثمّ إلى العراق و هو ابن ثمانى عشر سنة، فخالط بها الصّوفية، و صحب الجنيد البغدادىّ و أبا الحسين النّورى و غيرهما، ثمّ رجع إلى تستر و تأهّل، فخرج منها بعد زمان فى جمع من خلطائه إلى بغداد، و منها إلى مكّة المشرّفة، ثمّ لمّا رجع منها الى بغداد بقصد زيارة الجنيد و دخل عليه سأله عن مسئلة فلم يجبه و قال له: أنت مدّع فى سؤالك، فتكدر منه الحلاّج و عاود إلى تستر، و حصل له وقع عظيم فى هذه المرّة عند أهلها بحيث قد خاف على نفسه، فاستتر عنهم نحوا من خمس سنين، و كان فى هذه المدّة يتردد إلى بلاد خراسان و ما وراء النّهر و سجستان ( ۱ ) (*) له ترجمة فى: الانساب ۱۸۱، البداية و النهاية ۱۳۲:۱۱، تاريخ بغداد ۱۱۲:۸، الشذرات ۲۳۳:۲، طبقات الشعرانى ۱۲۶:۱، طبقات الصوفية ۳۰۷، الكامل فى التاريخ ۳۹:۸، الكنى و الالقاب ۱۸۳:۲ اللباب ۲۳۰:۱، لسان الميزان ۳۱۴:۲، مجالس المؤمنين: ۲۷۰، المختصر فى تاريخ البشر ۷۰:۲، مرآة الجنان ۲۵۳:۲، المنتظم ۱۶۰:۶، ميزان الاعتدال ۲۵۶:۱، النجوم الزاهرة ۲۰۲:۳ نفحات الانس ۱۵۰، وفيات الاعيان ۴۰۵:۱. ( ۱ ) فى مجالس المؤمنين سيستان بدل سجستان.