ارشادنامه

ارشادنامه. خبوشانی، حاج محمد، به برزش‌آبادی. نگارنده از گروه گبرویان و نوربخشی سدۀ نهم فرارود است. و ۳۷ تن از پیران نامی، از آن میان شیخ عماد الدّین فضل اللّه برزش‌آبادی طوسی از خلفای وی هستند. این برزش‌آبادی از اعیان‌زادگان بود، که به سرعت غیر معمولی به خلافت او می‌رسد. نفیسی (۳۲۲/۱) برزش‌آبادی و تاریخ مرگ او را در فتنۀ ازبکان (۹۱۴ ق/ ۸-۱۵۰۹ م) در مشهد یاد کرده است. و بار دیگر در (۵۶۵/۱) از وی و مرادش حاجی محمد قوچانی، و از این «ارشادنامه» نشانی کاملی داده است. جز آنکه نگفته از کجا نقل می‌کند، در ص ۴۰ نام اجازه‌دهنده حاجی محمد قچانی آمده است اجازه‌نامه‌ایست به «شیخ عماد الدّین فضل اللّه بن خواجه علاء الدّین علی بن صدر مکرم خواجه کمال الدّین برزش‌آبادی طوسی، که در مدت اندک، کمتر از یک سال به حلیۀ کمال محلی شده، در اواسط ذیقعدۀ سبع و تسعین و ثمانمائه (۸۹۷ ق/ ۱۴۹۲ م) که درویشان به زیارت سلطان طریقت... سلطان ابو سعید ابی الخیر به مهنۀ مبارکه سرفراز شده بودند «ارشادنامه» این فرزند سربلند بر سبیل تعجیل صادر شد...» برای برزش‌آبادی (← مشترک ۱۸۴۴/۳ «شرح لمعات»). آغاز: حمدنا محدود حضرت معبودی را که عدد پیرامون سرادقات عزت احدیت او نتواند شد... سبحان خالقی که صفاتش ز کبریا بر خاک عجز می‌فکند عقل انبیا. مشترک ۱۸۵۹/۳ و ۸۳۲/۱۱ «ارشادنامۀ عماد الدّین فضل اللّه» (۱ نسخه)؛ نسخه‌ها ۱۰۲۵/۲ که نادرست اجازه‌دهنده عماد الدّین

فضل اللّه و اجازه‌گیرنده خبوشانی یاد شده است. نفیسی ۵۶۵/۱؛ گنج ۲۰۸۲/۴.