الدنیا قد تصرمت»، نسخ، بدون نام کاتب، سده ۸ و ۹ ق، ۲۷۱ برگ، سابقه: دانشگاه تهران: میکروفیلم ۱۵۴۵، کتابخانۀ مرعشی: عکس ش ۹۶ [نشریۀ نسخههای خطی: ۱۵۸/۲؛ فهرست میکروفیلمهای دانشگاه تهران: ۳۴۸/۱؛ فهرست نسخههای عکسی مرعشی: ۹۹/۱].
۱۹۵۲. شرح نهج البلاغه
از: میبدی
در فهرست مجلس ( ۱ ) رسالۀ چهل و پنجم از مجموعۀ شمارۀ ۵۱۳۸ - که دو برگ بیشتر نیست - با عنوان «قسمتی از شرح نهج البلاغۀ میبدی» معرفی شده است.
ولی به نظر میرسد که این دو برگ، قسمتی از شرح دیوان امیر المؤمنین علیه السلام قاضی کمال الدین حسین بن معین الدین میبدی (متوفای ۹۰۴ یا ۹۱۱ ق) است.
نسخهها:
۱۰۷۷۶. تهران، مجلس شورای اسلامی: ۵۱۳۸، عنوان معرفی: قسمتی از شرح نهج البلاغۀ میبدی، بدون نام کاتب، بدون تاریخ کتابت، رسالۀ چهل و پنجم مجموعه، «۱۸۱ - ۱۸۳» ۲ برگ [فهرست مجلس: ۱۵۲/۱۵].
۱۹۵۳. شرح نهج البلاغة
(عربی)
از: عبد الحمید بن هبة اللّٰه مدائنی معتزلی (ابن ابی الحدید) (۶۵۵ ق)
شرح مفصل و معروفی است در بیست جزء بر نهج البلاغة. شارح در آن بیشتر به جنبههای ادبی و تاریخی پرداخته و در امور اعتقادی، عقاید معتزله را تقویت نموده است. ابن ابی الحدید این شرح را به نام مؤید الدین ابن العلقمی وزیر المستعصم باللّٰه عباسی (متوفی ۶۵۶ ق)، از رجب ۶۴۶ تا صفر ۶۴۹ ق، تألیف نموده است.
[الذریعة: ۱۵۸/۱۴؛ مشار عربی: ۵۶۹؛ کشف الظنون: ۱۹۹۱/۲؛ التراث العربی:
۴۲۳/۳]
آغاز: الحمد للّٰهالذی تفرد بالکمال فکل کامل سواه منقوص.