گفتار کوتاه فلسفی و عرفانی است در شرح حدیث معروف «من عرف نفسه عرف ربه» و بیان مراتب نفس و مترجم از شاگردان سید علی همدانی بوده است.
[الذریعة: ۲۵۹/۲۴]
آغاز: شکر و ثنای آن خدایی که وجود انسان کامل را مظهر هویت غیبیه و مجمع صفات گردانید.
انجام: این عجالة الوقت طاقت آن نیارد و حال مقتضی اطناب نیست و الحمد لله وحده.
نسخهها:
۱/۶۰۱۳. قم، مرعشی: ۱۱۶۱، آغاز: برابر نمونه، نسخ، زین العابدین بن ابی الحسن بن کتاب اللّٰه، ۳۰ شعبان ۱۱۵۴ ق، رسالۀ ششم مجموعه، «۲۲ پ - ۲۳ پ» ۲ برگ [فهرست مرعشی: ۳۳۵/۳].
۲/۶۰۱۴. تهران، دانشگاه تهران: ۳۶۵۴، آغاز: همین معانی مولانا برهان بغدادی... پارسی ساختهاند، نسخ، علی عسکر بن مؤمن تولمی، ۱۲۲۲ ق، رسالۀ ششم مجموعه، «۲۶ ر - ۲۷ ر» ۲ برگ [فهرست دانشگاه تهران: ۲۶۶۱/۱۲].
۹۹۸. ترجمۀ عوالم العلوم
(فارسی)
از: حسین بن حسن اردکانی (قرن ۱۲ ق)
ترجمۀ مجلد امام حسین علیه السلام است که مترجم به در خواست شاهزاده محمد ولی میرزا ترجمه نموده است.
[نشریۀ نسخههای خطی: ۳۲۹/۶]
آغاز: سپاس بی قیاس مر خداوندی را سزاست که گشوده است.
نسخهها:
۶۰۱۵. تهران، حسین مفتاح: ۲۵۶، آغاز: برابر نمونه، نسخ، بدون نام کاتب، قرن ۱۳ ق [نشریۀ نسخههای خطی: ۱۲۰/۷].