فهرستگان نسخه‌های خطی حدیث و علوم حدیث شیعه، ج ۲، ص ۲۶۷

۲۶۷ فهرستگان نسخه‌های خطی حدیث و علوم حدیث شیعه ج ۲
ادامۀ «استقصاء الاعتبار فی شرح الاستبصار» از ص ۲۶۴
۱۱/۴۰۸۲. تهران، ملک: ۱۳۱۵، نسخ، بدون نام کاتب، قرن ۱۲ ق، ۱۰۶ برگ [فهرست ملک: ۳۱/۱]. ۱۲/۴۰۸۳. قم، مرعشی: ۲۴۵۵، جلد دوم از احکام تطهیر ثوب تا احکام اذان، ولی در فهرست اشتباهاً جلد چهارم ذکر شده است، آغاز: و فی الفقیه نقل روایة أبی بصیر و اعتبارها حینئذ واضح، نسخ، بدون نام کاتب، بدون تاریخ کتابت، ۱۷۵ برگ [فهرست مرعشی: ۵۱/۷]. ۱۳/۴۰۸۴. قم، مرعشی: ۳۵۳۳، از اول کتاب تا باب العقود بین الأذان و الإقامة، نسخ، بدون نام کاتب، قبل از ۱۰۵۱ ق، ۱۶۲ برگ [فهرست مرعشی: ۳۲۸/۹]. ۱۴/۴۰۸۵. شیراز، دانشکده پزشکی: ۶، جلد دوم: ابواب تطهیر ثیاب تا آخر کتاب صلاة، سعید بن عبد اللّٰه جزایری، بدون تاریخ کتابت [میراث اسلامی ایران: ۴۲۳/۱]. ۱۵/۴۰۸۶. یزد، وزیری: ۲۰۶۹، نسخ، بدون نام کاتب، بدون تاریخ کتابت، رسالۀ سوم مجموعه، «۱۳۰-۱۹۳» ۶۴ برگ [فهرست کتاب‌خانۀ وزیری: ۱۱۴۷/۴].
۷۰۸. أسرار البراعة و أنوار الفصاحة (مختصر شرح ابن میثم)
(عربی و فارسی) از: علی بن حسن بن نظام‌الدین گیلانی مریدانی، حکیم الملک نظام‌الدین (قرن ۱۱ ق) شرح مفصلی است بر نهج البلاغة، شارح ابتدا مقدمه‌ای مفصل در چهار «نهج» - مباحث دلالات، محسنات بدیعیه، خطابه و امامت - آورده و اساس شرح خود را شرح ابن میثم قرار داده و به همین دلیل حقیقت شرح وی تلخیص شرح ابن میثم قلمداد شده است. شارح پس از آوردن مقداری از متن و ترجمۀ تحت اللفظی آن، به شرح مفصل آن با استفاده از شرح ابن میثم و شرح ابن أبی الحدید پرداخته و به توضیح لغات و آیات و امثال و اخباری که امام علیه السلام در کلام خود به آنها اشاره کرده‌اند، کوشیده است. تألیف این کتاب در محرم ۱۰۳۶ ق به پایان رسیده؛ ولی در ذریعه تألیف آن را در روز دوشنبه ۴ ربیع الاول ۱۰۵۳ دانسته است. [الذریعه: ۴۳۶/۲ و ۱۳۶/۱۴ و ۱۴۹؛ کشف الحجب و الأستار: ۶۹]
۲۶۷

گزارش اشکال یا پیشنهاد