فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا)، ج ۶، ص ۷۰۳

۷۰۳ فهرستگان نسخه‌های خطی ایران (فنخا) ج ۶
بر عبرت گیرندگان هر زمن و هر انجمن است. تمام شد تألیف تاریخ عبرة لمن اعتبر ... الطيبين الطاهرين از شهور سال فرخنده فال یکهزار سیصد و هجده هجری علی هاجرها آلاف السلام و الصلواة والتحيات سنه ۱۳۱۸. انجام بخش افزوده: «رساله در جواب بعضی اخوان در ثمره خلقت نجبا و نقبای اخیار و تطبیق بعضی مستناقضات. جلد. رساله در جواب سوالات ملا زین العابدین کرمانی از پاره ای تمتها که از معاندین شنیده. جلد». کامل؛ خط: نستعلیق، کا: سید محمد بن میرزا محمد علی طباطبائی نائینی، تا: ربیع الاول ۱۳۲۱ق، برای آقا میرزا محمد حسین خان منشی باشی؛ پس از آن شرح زندگانی و تألیفات میرزا محمد باقر بن محمد جعفر همدانی (۱۲۳۹-۱۳۱۹ق) افزوده شده. بخش اصلی کتاب پایان یافته در یک‌شنبه ۱۷ ربیع الاول ۱۳۱۸ق. بخش الحاقی شرح حال افزوده شده در رمضان ۱۳۱۹ق، مصحح، رکابه‌دار، خریداری از باقر رقت؛ کاغذ: فرنگی نخودی و حنایی آهار مهره، جلد: میشن عنابی با ترنج و سرترنج، ۱۴۳گ، ۱۵ سطر (۱۵/۵×۸)، اندازه: ۱۴/۷×۲۲/۲سم [ف: ۲۹/۱-۲۳۸] ۳. قم؛ مسجد اعظم؛ شماره نسخه: ۳۸۴۲/۱ آغاز: پس این ارازل از جوان جنگی گرفته سالخورده و خورد سال از زیر و ... و جوانی دیگر از حرص و نترسی که از آن تنگنای مخوف باپای شکسته خود را بیرون انداخته و در برف کوچه به رو درافتاده؛ انجام: و حاجی عبدالرحیم چند سفر به همدان ... صبیه خطیب همدانی را عیال گرفته ... و گاهی به خانه و مقر خویش می‌رفت روضه را مؤثر و محزون می‌خواند و اذان را به صوت حس فصیح و بلیغ می‌گفت و ظهر عید فطر در مسجد حضرات شیخیّه و اقامه جماعت اوان ظهر و عصر را ادا نموده در فهرست بدون نام مؤلف است؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ جلد: مقوا، ۳۳گ، اندازه: ۱۸×۲۳سم [ف مخ: ۳-۱۳۶۸] ● تاریخ عبیدالله غید / تاریخ / فارسی tārīx-e ‘obeyd-ol-lāh-e qīd شیخ طه که از خاک عثمانی به ایران مهاجرت کرده و محمد شاه قاجار هفت قریه در «مرکور» از محال ارومیه بدو واگذار کرده بود، ادعای قطبیت داشت و پس از مرگش فرزندش شیخ عبیدالله غید به جای وی بر پوست تخت درویشی بنشست و پس از ورود ارتش روس به خاک عثمانی در سال ۱۲۹۵ شیخ به کمک عثمانیان برخاست و با ارتشی از اکراد ایرانی به آن سرزمین رفت و در چند برخورد جنگی بر روسیان پیروز شد و به مقر خود با اسلحه فراوان و غنایم جنگی بازگشت. شیخ در سال بعد (۱۲۹۶) به‌جهت مطالبه دولت عثمانی اسلحه و پرچم دولتی را، با عثمانیان به اختلاف برخاست و سلطان عثمانی و پادشاه ایرانی را تهدید نمود، عثمانیان صلاح را در صلح با وی دانستند و از درخواست خود صرف نظر نمودند. عبیدالله در سال ۱۲۹۹ به فکر خروج بر دولت ایران افتاد و گروهی از یاران و مریدان خود را گرد آورد و پس از جنگی در محال کردستان شکست خورد. این کتاب که با انشایی مغلوط نگارش یافته و مؤلف آن با گروه شیخ سخت دشمن بوده است، برای شناخت گوشه‌هایی از تواریخ کردها سودمند می‌باشد. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۰۴۴۶ آغاز: اول دفتر بنام خدا و نعت نبی صلوات الله و سلامه علیه و هدایت ائمه اطهار سلام الله علیهم؛ انجام: کدخدایان را اظهار مرحمت نمود یکان یکان را احوال پرسی نمودند و به آن نهج وارد دیوانخانه شدند خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: ۱۸ ربیع الاول ۱۲۹۹ق؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، ۲۴۳گ، ۱۰ سطر، اندازه: ۱۶×۲۰سم [ف: ۲۶-۳۶۴] قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۵۱۱ نسخه اصل: همان نسخه بالا [عکسی ف: ۲-۱۰۳] تاریخ عتبی ← تاریخ الیمینی ● تاریخ عترت = سیرت معصومین / تاریخ معصومین / فارسی tārīx-e ‘etrat = sīrat-e ma‘sūmīn واعظ شامی، علی بن محمد نظام، ق ۹ قمری vā‘ez-e šāmī, ‘alī ebn-e mohammad nezām (-15c) تاریخ تألیف: ۸۰۳ق؛ محل تألیف: حلب رساله مختصری است در سیره عترت (ص) در دیباچه می‌نویسد «جلدی (است) در ذکر عترت مصطفی و جزوی (است) در محمدت و منقبت و کیفیت وضع و مولد و مسکن و مسقط و مدفن و حسن سیرت و فضل سریرت هر یک». در آن دارد که «لفظ بر طبق معنی پی در پی می‌رسید و شرطی که رفته در سطور مرعی است مگر در نقش نگین هر یک چون محل تغییر و تصرف نبود بر وضع خود مروی است». سرگذشت پیامبر و دوازده پیشوا در آن یاد شده است. آغاز: بسمله. صنوف حمد بی حد و فنون شکر بیعد در نعت حضرت معبودیست که بیرنگ هستی بر لوح وجود کشیده بنده تصویرویست؛ و ضروب مدحت بی مر و شعوب منت بی کیفر وسیله قربت مقصودی که جبین هر موجود در محل سجود بر عتبه تقدیر وی ... و بعد سبب تحریر سطری چند که مرقوم میگردد و موجب تسطیر حرفی دو که مزبور میشود تقریر کرده تحریر میپذیرد که هر شغلی بسببی منوطست و هر عملی بموجبی مربوط در شهور رجب مورخ هشتصد و سه هجری. انجام: وجودش در مکه طلوع کند و سیصد و سیزدهم کس بر عدد لشکر بدر بدو پیوندد و جنود ملکی و وفود فلکی معونتش کنند و عرصه گیتی در عهد وی بموجب فرموده رسول پر عدل
۷۰۳

گزارش اشکال یا پیشنهاد