● الاصغر و الاقصر / فلسفه / فارسی
al-asqar va-l-aqsar
میرفندرسکی، ابوالقاسم بن میرزا بزرگ، -۱۰۵۰؟ قمری
mīrfendereskī, ab-ol-qāsem ebn-e mīrzā bozorg (-1641)
تهران؛ ادبیات؛ شماره نسخه: ۲۵۳/۲۳
بیکا، بیتا [ف: ۳-۱۱]
● اصغریه / شعر / فارسی
asqarīye
ضیائی مرندی، جهانگیر، ۱۲۷۵-۱۳۵۲ قمری
zīyā'ī marandī, jahāngīr (1859-1934)
در این منظومه همان نزاع مشهور صوفیان که جنگ بین عشق و عقل است اساس کار میباشد و نیز همان رجحان معروف که رجحان عشق بر عقل است چنان که سرنوشت همه بحثهای این چنینی صوفی است میآید.
تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: ۱۹۳۵/۱
آغاز: عشق را علت بود ارشاد عقل ×× پس برانداز همه بنیاد عقل؛
انجام: کن عطا یارب ضیائی بر دلم ×× از ولای این حسین محترم
خط: شکسته نستعلیق، کا: نعمت الله مرندی، تا: ۱۳۰۳ق، جا: تهران؛ کاغذ: فرنگی، جلد: ابره، کاغذی، مقوایی، ۵ص (۱-۵)، ۱۹ سطر (۹×۱۴)، اندازه: ۱۸×۲۲/۵سم [ف: ۴-۳۹۴]
اصفهان ← فتحنامه قندهار
● الاصفهانیة = جواب المسائل الاصفهانیة / گوناگون / عربی
al-iṣfahānīyya = jawāb-ul-masā'il-il-iṣfahānīyya
رشتی، کاظم بن قاسم، ۱۲۱۲-۱۲۵۹ قمری
raštī, kāzem ebn-e qāsem (1798-1843)
پاسخ بیست پرسش است از مسایل گوناگون که کسی از اصفهان پرسیده است: ۱. دلیل عقلی بر نبوت خاصه و امامت خاصه است؛ ۲. اسرار نماز و زکات و ...؛ ۳. حکمت غیبت امام عصر؛ ۴. حکمت انسداد باب علم؛ ۵. جمیع میان آیه «لیس للانسان الا ما سعی و «لاراد لقضائه و لا معقب لحکمة»؛ ۶. معنی فرمایش حضرت علی (ع): «تعلق القلب بالموجود شرک و بالمفقود کفر»؛ ۷. حقیقت دنیای ملعونه مذمومه و دنیای محبوبه ممدوحه؛ ۸. در آیه «کمثل الشیطان اذ قال للانسان اکفر فلما کفر» چگونه کفر عرضی اشد از کفر ذاتی شده؛ ۹. حکم این که جاهل نماز طواف را فاسد به جا آورد؛ ۱۰. حکم کسی که نداند که باید از مجتهد تقلید کند و ...
[فهرست کتب مشایخ، ۳۵۳ ش ۲۹۵]
تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: ۱۷۳۹/۱۳-عکسی
آغاز: قال سلمه الله تعالى مالحکمة فی غيبة ع؛ انجام: و لايريد ان الدنيا و الآخرة نصيب.
بخشی از آن است، با پرسش سوم (غیبت امام) آغاز میشود بی دیباچه تا پرسش ششم (دنیای ملعون). ناگهان به «جواب مسائل ملا حسین کرمانی» میپردازد؛ ۲۱ص (۱۸۷-۲۰۷)؛ خط: نسخ پخته، بیکا، تا: قرن ۱۳ [عکسی: ۱-۲۶]
● الاصفی = تفسیر اصفی / تفسیر / عربی
al-asfā = tafsīr-i aṣfā
فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی، ۱۰۰۶-۱۰۹۱ قمری
feyz-e kāšānī, mohammad ebn-e šāh morteza (1598-1680)
وابسته به: الصافی = تفسیر صافی؛ فیض کاشانی، محمد بن شاه مرتضی (۱۰۰۶-۱۰۹۱)
تاریخ تألیف: ۱۰۷۶ق
یکی از تفسیرهای سه گانه ملا محسن فیض است که مطالب آن از تفسیر کبیر مؤلف موسوم به «الصافی» انتخاب شده است. ملا محسن تفسیر «الاصفی» را نیز خلاصه نموده و سومین تفسیر خود را بنام «المصفی» به رشته تحریر درآورد و بدین ترتیب تفاسیر سه گانه ملا محسن فیض با نامهای «الصافی، الاصفی، المصفی» به تالیف رسید. مؤلف در کتاب «الاصفی» همچون تفسیر کبیر خود بر تفاسیر اهل البیت (ع) اکتفا نموده و گاهی از تفاسیر دیگر با تصریح به اسم آن تفسیر مطالبی را بیان میکند. احادیثی که از ائمه معصومین (ع) در این کتاب روایت شده با یکی از عناوین «قال، فی روایة، ورد» و آنچه از اهل سنت روایت شده با عنوان «روی» بوده و اگر خود مؤلف در روایتی تصرف نموده آن را تذکر میدهد. «الاصفی» در دو جزء مرتب شده: ۱. از ابتدای قرآن تا آخر سوره بنی اسرائیل؛ ۲. از ابتداء سوره کهف تا آخر قرآن.
آغاز: الحمدلله الذی هدانا بالتمسک بالثقلین و جعل لنا القرآن هدی و المودة فی القربی قرة عین ... اما بعد، فيقول الفقير..هذا مما اصطفیت من تفسیری للقرآن
انجام: و قد سبق تفسیر شیاطین الانس فی سورة الانعام. تم کتاب الاصفى
چاپ: در حاشیه «صافی»، ۱۲۷۴ و ۱۳۱۰ق؛ جداگانه، تهران، ۴-۱۳۵۳، سنگی؛ چاپ تحقیقی، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۳۷۶ش؛ دارالخلافه طهران، سنگی، ۱۳۱۶ق، رحلی، ۶۶۱+۱ص (در هامش)