مگر این که همه اینها را آمیخته با یکدیگر گزارش نمود؛ خط: تعلیق، بیکا، بیتا؛ ۷گ (۳۵ب-۴۱ر) [ف: ۳-۴۱۰]
۱۹. مشهد؛ الهیات؛ شماره نسخه: ۶۹۴/۱۶
آغاز: بسمله محرر این رساله احسن الله عاقبته ... گوید که این کلمه چند است مشتمل بر اصطلاحات اهل تصوف منحصر در سه مطلب ... میل رجوع را؛ انجام: پیر مغان و پیر خرابات نیر مرشد و مربی را گویند، تمت
در سه مطلب است: ۱. اسامی معشوق و آنچه تعلق به او دارد، ۲. اسامی که در میان عاشق و معشوق مشترکند، ۳. کلمات چند که مخصوص به عاشق و احوال اوست؛ خط: نسخ و نستعلیق، بیکا، بیتا؛ کاغذ فرنگی و فستقی؛ جلد: تیماج عنابی، ۵گ، اندازه: ۱۳/۵×۲۲/۵سم [ف: ۱-۵۳۷]
۲۰. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۲۱۴۵/۴
در سه فصل درست مانند ف ۴۱۰؛ بیکا، بیتا؛ کاغذ: سپاهانی زرد، جلد: پارچه زری روزگار صفویان با پیکرههای پرندگان و اژدها و گل و بوته در زمینه آبی با رنگهای دیگر درون با پیکرههای جانوران مانند آهو و پلنگ با گل و بوته آراسته بهزر در روی میشن سرخ، ۷ص (۷۲-۷۸)، اندازه: ۱۲×۲۴سم [ف: ۹-۸۳۸]
۲۱. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۲۸۳۰/۱۵
خط: نستعلیق، کا: عبدالصمد بن حسین بن محمد شوشتری، بیتا؛ کاغذ: فرنگی، جلد: مقوا، ۱،۲۲۰ [ف: ۱۰-۱۶۶۹]
۲۲. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۱۱۴۲/۲۳-ف
نسخه اصل: بادلیان اکسفورد ش ۹۴ والکر walkar (ش ۱۲۹۸)؛ بیکا، بیتا [فیلمها- ف: ۱-۵۶۸]
۲۳. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۷۹۸۲/۴
خط: نستعلیق، بیکا، بیتا؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: مقوای پارچه، ۱گ (۲۲ر وپ)، ۱۷ سطر (۷/۵×۱۴)، قطع: ربعی، اندازه: ۱۳/۵×۲۱/۵سم [ف: ۱۶-۷۵۶]
۲۴. تهران؛ لغتنامه دهخدا؛ شماره نسخه: ۵۹/۵
بیکا، بیتا [نشریه: ۳-۵]
۲۵. تهران؛ لغتنامه دهخدا؛ شماره نسخه: ۵۹/۶
بیکا، بیتا [نشریه: ۳-۵]
۲۶. همدان؛ برنا، قاسم؛ شماره نسخه: ۳۸/۳
اصطلاحات صوفیان و مشایخ از عطار و مولوی و احمد جامی و عراقی؛ بیکا، بیتا [نشریه: ۵-۳۷۷]
۲۷. قم؛ حجتیه؛ شماره نسخه: ۴۸۴/۴
آغاز: در بعضی از اصطلاحات صوفیه آمده است که میخانه و میکده
به نقل از کتاب خواجه محمد پارسا (پایان نسخه)؛ خط: نسخ و نستعلیق، بیکا، بیتا؛ ۳گ، قطع: خشتی [ف: ۱۱۰]
● اصطلاحات صوفیان = طوارق = عشق و محبت = طارقات / عرفان و تصوف / فارسی
estelāhāt-e sūfīyān = tavāreq = ‘ešq v-a mohabbat = tāreqāt
در ۱۷ «طارقه» بدون شماره: ۱. خرابات و مصطبه؛ ۲. زنار و ناقوس؛ ۳. نام و ناموس؛ ۴. ورد و طامات و عبادات؛ ۵. قلندری؛ ۶. زنار و ترسا بچه؛ ۷. بت و بتخانه؛ ۸. زلف و خال؛ ۹. عارض و جمال و روی و خط؛ ۱۰. نماز و روزه؛ ۱۱. محراب؛ ۱۲. مدرسه و خانقاه و خرابات؛ ۱۳. کعبه و کنشت؛ ۱۴. کفر و اسلام؛ ۱۵. ذوق و شوق؛ ۱۶. رود و سرود؛ ۱۷. جام و باده.
آغاز: بسمله. بدانکه این رسالهای است در بیان عشق و محبت و اصطلاحات عشاق که مراد از هر یک چه چیزاست، مشتمل بر چند طارقه ... خرابات و مصطبه عبارت از خراباتی اوصاف نفسانی و عادات حیوانی و تخریب قوه غضبی و شهوانی و تغییر عادات و رسوم و تبدیل اخلاق مذمومه
انجام: بسوی مستان نبری. و گفته اند آنچه ذکر پیاله و جام و مدام به صفا و مستی و جوش و خروش تعلق دارد.
[نسخههای منزوی ۱۰۴۰/۲؛ مشترک ۱۲۷۶/۳ در ۱۹ «طارق» بسیار نزدیک به رساله در دست، جز آنکه این دو یکی نیستند؛ فهرستواره منزوی ۹۱/۷]
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۲۸۷۱/۲
آغاز و انجام: برابر
در فهرست آمده است که در ۱۶ طارقه است؛ خط: نستعلیق، کا: محمد محسن بن آقا میرزا محمد حسین پسر میرزا عبدالغنی طبیب کرمانی، تا: ۲۶ ذیقعده ۱۲۴۵ق؛ کاغذ: فرنگی کبود و سفید فرنگی، جلد: تیماج مشکی، ۱۴گ (۲۵پ-۳۹ر) [ف: ۱۰-۱۷۱۶]
تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: ۳۱-عکسی
اصل نسخه: همان نسخه بالا [عکسی: ۲-۲۹]
● اصطلاحات صوفیان = اطوار / عرفان و تصوف / فارسی
estelāhāt-e sūfīyān = atvār
در یک «مقدمه» و دو «مطلب»: مقدمه در توجیه اصطلاحات مسایل عرفانی نظری: مطلب یکم در بیان عوالم خمس و مراتب ست و اطوار سبع: ۱. طور قالبی، ۲. طور نفسی، ۳. طور قلبی، ۴. طور سری، ۵. طور روحی، ۶. طور خفی، ۷. طور غیب الغیوب؛ مطلب دوم لفظهای عرفانی فارسی و عربی به ترتیب الفبایی. بسیار روان و شیوا نگاشته شده و واژههای پارسی آن خیلی لطیف تفسیر گردیده است. کلمهها بهترتیب حرفهای تهجی ابجدی فراهم آمده ولی نه متداول آن. نمونهای از این رساله: «بنفشه، نکته را گویند که ادراک بشری بآن را نبرد و عقده آن بنظر و فکر انحلال نپذیرد. بیداری، عالم صحو را گویند جهت تکمل نواقص. لمؤلفه: ز حد شد ناله شبها و بیداری خوش آن روزی ×× که در کویت کنم خواب اجل درپای دیواری. بوستان، مقام دل گشادگی عارف را گویند اعم از آنکه بمرتبه و