تذکر: نام مؤلف به استناد نسخه ش ۱۳۵۷/۳ مرکز احیاء ذکر شد؛ بیکا، تا: قرن ۱۳؛ افتادگی: انجام؛ جلد: تیماج مذهب، ۲۱گ، ۱۶سطر، اندازه: ۱۱×۱۷سم [ف: ۸-۴۷۲۵]
۴. قزوین؛ امام صادق؛ شماره نسخه: ۷۰۷
آغاز: بدانکه اسم اگر موضوع باشد از برای ذات که صفت در او ملحوظ نباشد او را؛ انجام: صرار بفتح و تشدید صدا کننده جانور جیرجیرک است
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۴؛ افتادگی: انجام؛ مصحح، در نسخه نام مؤلف ذکر نشده و نام مؤلف از فهرست مرعشی استفاده شد؛ واقف: اقای شیر خورشیدی (سید جعفر) جد مادری بها الدین خرمشاهی؛ ۸۱گ، ۱۴سطر، اندازه: ۱۷×۲۱سم [ف: ۲-۱۶۴]
۵. قزوین؛ امام صادق؛ شماره نسخه: ۹۲۷
آغاز: برابر؛ انجام: یا مستثنی منه محذوف مفید عموم و قابل استثنا باشد قال تعالى فابی اکثر
مبحث اول را شامل و فاقد قسمت دوم است که مربوط به شواهد البهجة المرضية است در فهرست مرعشی نام مؤلف جواد خادم معرفی شده لکن در انتهای نسخه حاضر کاتب آن را به میرزا یحیی فاضل قزوینی «ظاهرا پدر محسن شفائی» نسبت داده؛ خط: نستعلیق، کا: یحیی بن باقر بن عبدالوهاب، تا: جمادی الاول۱۳۰۲ق، جا: قزوین؛ جلد: مقوا، ۹۱گ، ۱۶سطر، اندازه: ۱۸×۲۲/۵سم [ف: ۲-۱۶۴]
۶. قم؛ مرکز احیاء؛ شماره نسخه: ۱۳۵۷/۳
آغاز: برابر
فقط بحث اول آمده؛ کا: ابوطالب بن میرزا علی، تا: رجب۱۳۲۳ق؛ جلد: مقوایی، ۲۱گ (۸۳پ-۱۰۳ر)، اندازه: ۱۷×۲۱/۵سم [ف: ۴-۱۸۳]
میزان الاشعار ← عروض سیفی
● میزان الاشعار / ادبیات / فارسی
mīzān-ol aš'ār
علم الهدی، محمد بن محسن، ۱۰۳۹ - ۱۱۱۵ قمری
‘alam-ol-hodā, mohammad ebn-e mohsen (1630- 1704)
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۳۰۰۷/۱
آغاز: بسمله، بعد از ادای وظایف سپاس و ستایش پروردگار ... میرساند ذره بی بها در نظر ارباب کیاست و ذکاء علم الهدی که دوش ... به هنگام استشعار مضامین کتاب معیار الاشعار که به خامه اعتبار این کم عیار نگارش یافته سلاله ای از این رساله در مقاله واضح الدلالة جداگانه در سلک تقریر کشیدن مناسب دید ... اهتمام به نگارش این ارقام میزان الاشعار تا ... معطوف گردانید؛ انجام: و استخراج هذه العجالة من اصل الرسالة ناظمها ... محمد المدعو علم الهدى بن محمد بن محسن بن مرتضى بقرية قمصر من قراء قاسان شهر ذی القعدة الحرام من ... سبع و تسعين و الف
خط: نستعلیق، کا: محمد شفیع بن محمد مقیم، تا: ۳ صفر ۱۱۲۳ق؛ محشی؛ در الذریعه (۳۰۶/۲۳) از نگارش دیگر آن یاد شده؛ کاغذ: ترمه، جلد: میشن، ۱۷سطر، اندازه: ۱۲×۱۹سم [ف: ۶-۱۸۷]
● میزان الاشعار / عروض و قافیه / فارسی
mīzān-ol aš‘ār
راقم، محمد حسن، قرن ۱۳ قمری
rāqem, mohammad hasan(19c)
تاریخ تألیف: ۱۲۵۹ق
مؤلف که به قول خود «عمری در فن شریف شعر صرف نموده و به فیض صحبت حضرت والا و همطرحی جناب اعظم بجای رسیده به اختصار عروض سیفی پرداخته بود اکنون ... هیچ دقیقه از دقایق اوزان شعر نامرعی نگذاشت ...» کتاب خود را با مدح «جناب امیر الهند والاجاه نواب محمد غوث خان بهادر متخلص به اعظم ...» شروع نموده و در ادامه آورده است: «... بدانکه شعر در لغت دانستن و دریافتن است و در اصطلاح عروضیان کلامی است حادث که موزون باشد باراده قائل ... و از اصحاب تواریخ منقول است که ابتدای شعر از آدم علیه السلام باشد و لغتش به اتفاق اهل عرب سریانی است و آغاز شعر عربی از یعرب بن قحطان که یکی از فرزندان نوح علیه السلام بود و بدایت شعر فارسی از بهرام گور است ... پس این علم را عروض نامند و واضعش خلیل بن احمد بصری است و وجه تسمیه اش بعضی گویند که خلیل در مکه مبارکه بود و به این علم ملهم شد و به عروض که یکی از اسماء مکه باشد این را مسمی ساخت و بعضی گویند که عروض فعول است به معنی مفعول یعنی معروض و این علم معروض علیه شعر است یعنی شعر را بر آن عرض می کنند تا موزون از ناموزون جدا شود ... بیان عدد بحور بدانکه ... نوزده است یازده از آن مشترک است میان عرب و عجم و آن هزج و رجز و رمل و منسرخ و مضارع و مقتضب و مجتث و سریع و خفیف و متقارب و متدارک است و سه از آن خاصه عجم است که عرب در آن شعر نگویند و آن جدید و قریب و مشاکل است و پنج از آن خاصه زبان عرب است به اینمعنی که عجم از فارسی گویان و ترکی گویان در آن بحر شعر کمتر گویند ... و آن طویل و مدید و بسیط و وافر و کامل است ... اما نزد متأخرین بحر وافر و کامل هر دو مطبوع افتاده خصوصاً بحر کامل که حضرت بیدل در آن بحر دیوان فارسی ترتیب داده ...».
تهران؛ وزارت امور خارجه؛ شماره نسخه: ۲/۲-۴۶
بیکا، بیتا؛ ۷۲ص (۱۰۵-۱۷۶)[ف: -۵۷]