الحسنی / رجال / عربی
‘abd-ul-‘aẓīm al-ḥasanī (t.) = t.-u ‘abd-ul-‘aẓīm al-ḥasanī
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۳۴۸۲/۲
بندی از رجال نجاشی؛ خط: نسخ، بیکا، تا: با تاریخ ۱۲۹۶ق [ف: ۶ - ۴۵۷]
عبدالله ابیض ← احوالات عبدالله ابیض
● عبدالله بن بکیر / رجال / عربی
‘abd-ul-lāh ibn-i bukayr
تنکابنی، صادق بن محمد بن عبدالفتاح، ۱۰۸۲-قرن۱۲ قمری
tonekābonī, sādeq ebn-e mohammad ebn-e ‘abd-ol-fattāḥ (1672 - 18c)
در دیباچه میگوید: نظرهای گوناگون را درباره عبدالله بن بکیر از مآخذ گردآورده و نظر خود را نیز در این باره خواهم گفت، تا کار مراجعان آسان گردد.
تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: ۱۸۷۴/۲-عکسی
آغاز: الحمدلله الذی جعل الرجال بموهبة القابلية لتحصيل الكمال خير من النساء ... اما بعد، فيقول الواثق بلطف ربه الخالق ابن محمد بن عبدالفتاح التنكابنى المدعو به صادق. لما اختلف الاصحاب (رح) فی عبدالله بن بكير، فاردت ان اكتب رسالة مشتملة على نقل قول؛ انجام: و جعلت هذه الرسالة وسيلة للاستفادة. تمت بالخير و الصواب في يوم الاثنين ثامن شهر ... تم.
خط: نسخ خوش، بیکا، تا: دوشنبه ۸ ربیع الثانی ۱۱۲۳ق؛ ۱۹ص (۳۰-۴۸) [عکسی ف: ۱ - ۲۶۰]
● عبدالله نامه = شرفنامه شاهی / تاریخ ایران / فارسی
‘abd-ol-lāh-nāme = šaraf-nāme-ye šāhī
بخارایی، حافظ تانیش بن محمد، ق ۱۰ قمری
boxārāyī, ḥāfez tānīš ebn-e mohammad (- 16c)
اهداء به: ابوالغازی عبیدالله بهادر خان بن اسکندر خان شیبانی و پسر عبدالله خان اوزبک متولد ۹۰۴ و امیر قلبابا کوکلتاش
تاریخ تألیف: ۹۹۲ق
تاریخ حوادث سالانه است. در یک «مقدمه»، دو «مقاله» و یک «خاتمه»: مقدمه: در ذکر نسب عبدالله بهادر خان ازبک؛ مقاله ۱. ولادت و دوران نخستین زندگانی عبدالله ازبک تا هنگام برآمدن وی به تخت شاهی؛ مقاله ۲. چگونگی جلوس عبدالله خان به تخت سلطنت و رزم ها و بزمهای وی؛ خاتمه: درباره گفتههای عبدالله خان و احوال مشایخ طریقت، امرا و فضلای روزگار مؤلف؛ درباره تاریخ تألیف در دیباچه آمده است: «این شرفنامه کش از غایت شریف قبول ×× شرف از نام شهنشاه فلک قدر فزون / چه عجب از پی تاریخ و نامش ×× خاتمه تحریر «شرفنامه شاهی» فرمود». این اثر همراه با تاریخ جهانگیری و بدایع الوقایع، مهمترین کتابهای تاریخی هستند که اخبار پادشاهان ازبک را، به ویژه در دوران صفویه که رابطه ایران با آن بلاد قطع شده بود، گزارش دادهاند. نسخههایی از عبداللهنامه در کتابخانههای آلمان، آذربایجان، ازبکستان، ایران، پاکستان، تاجیکستان و روسیه نگهداری میشود و از چاپ آن اطلاعی به دست نیامد.
آغاز: زواهر جواهر حمد بی غایت نثار کبریا سپاس والا اساس مالک الملکی سزاست که صدای ملکوتش قل اللهم مالک است.
انجام: به فراغ بال دعای دولت گفته مرفه حال و آسوده احوال باشند اللهم استجب تم.
[دنا ۴۱۹/۷؛ ادب فارسی: ۵۳۲/۱؛ فهرستواره منزوی ۱۰۲۷/۲-۱۰۲۸؛ مشترک پاکستان: ۵۶۱/۱۰]
۱. تهران؛ سپهسالار؛ شماره نسخه: ۱۶۷۵
آغاز و انجام: برابر
خط: نستعلیق، بیکا، تا: سهشنبه ۱۹ جمادی الاول ۱۲۳۹ق؛ مجدول، کاتب میگوید که این کتاب به نام عبدالله بهادر خان و بدستور میرزا خوش محمد بن تاش محمد بای قتغن ساخته شده، باز نویسنده نسخه مینویسد که این کتاب «شرفنامه خانی» در قؤیلی در دیوانخانه امارت پناه نوشته شده؛ ۴۲۷گ، ۲۳ سطر (۱۳/۵×۲۷)، اندازه: ۲۴/۵×۴۰/۵سم [ف: ۵ - ۱۳۸]
۲. قم؛ مرعشی؛ شماره نسخه: ۱۱۸۵ و ۱۵۶۶عکسی
آغاز و انجام: برابر
نسخه اصل: کتابخانه آکادمی علوم آذربایجان، باکو، نسخه شماره ۱۵۷/۱۰۰۹۱ M (فهرست کتابهای خطی شرقی در آکادمی علوم آذربایجان: ۲۸/۱)؛ خط: نستعلیق خوش، بیکا، بیتا؛ در صفحه عنوان نام کتاب و مؤلف چنین آمده: «عبدالله نامه از مصنفات قدوة الافاضل حافظ تنش بخاری»؛ ۷۸۰ص، ۲۳ سطر [عکسی ف: ۳ - ۴۳۷ و ۴ - ۵۰۹]
تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: ۳۴۸۳-ف
نسخه اصل: همان نسخه بالا [فیلمها ف: ۲ - ۱۵۱]
● العبرة الشافية و الفكرة الوافية / اخلاق / عربی
al-'ibrat-uš šāfīya wa-l fikrat-ul wāfīya
بصری، احمد بن عبدالرضا، ق ۱۱ قمری
baṣrī, aḥmad ebn-e 'abd-or-rezā (- 17c)
تاریخ تألیف: ۱۰۸۵ق
مانند اطباق الذهب و اطواق الذهب در صد «جوهر» (الذریعه