۲. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۹۴۶۶/۱۸۷
به نقل از فصول سید مرتضی؛ خط: نستعلیق، کا: نظام الدین احمد مازندرانی، تا: رمضان ۱۰۳۴ق؛ ۱ص (۳۹۸) [مختصر ف: - ۸۱۸]
● حکایات الصالحین و فصل فی بیان عقیدة المشایخ العارفین / عرفان و تصوف / عربی
ḥikāyāt-uṣ ṣāliḥīn wa faṣl-un fī bayān-i ‘aqīdat-il mašāyix-il ‘ārifīn
نجف آباد؛ حججی؛ شماره نسخه: ۲۰/۷
کا: محمد قاسم بن تاج الدین محمود حسینی، تا: ۱۰۴۰ق؛ ۵گ (۶۳پ-۶۷ر)، اندازه: ۱۱/۵×۱۸سم [ف: ۴۲]
حکایات الصوفية ← من حكايات الصوفية
● حکایات فکاهی / داستان / عربی
hekāyāt-e fokāhī
تهران؛ ملک؛ شماره نسخه: ۲۸۴۲/۷۲
خط: نسخ، کا: ابوالقاسم وفا، تا: قرن ۱۳؛ در هامش [ف: ۶ - ۱۳۵]
● الحکایات فی التعبیر / خوابگزاری / فارسی
al-hekāyāt fe-t ta‘bīr
یزد؛ وزیری؛ شماره نسخه: ۱۷۷۴/۴
آغاز: بسمله، در بیان تعبیر خواب ها از حضرت امام جعفر صادق ع روایت شده؛ انجام: این جزء اول از کتاب مسمی به حکایات است و اجزاء دیگر در سایر علوم و فنون و کمالات ملحق آیند ... بیکا، تا: ۱۲۳۲ق؛ جلد: مقوایی، اندازه: ۱۴×۲۱سم [ف: ۳ - ۱۰۵۰]
● حکایات قصص المرضی و نوادرهم / طب / عربی
ḥikāyāt-u qiṣaṣ-il marḍā wa nawādir-i-him
تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۵۱۳/۶
خط: نسخ کهن، بیکا، تا: قرن ۸؛ کاغذ: سفید، جلد: تیماج زرد، ۴ص (۱۶-۱۹)، ۲۹سطر (۸×۱۱)، اندازه: ۱۲×۱۶سم [سنا: ف: ۱ - ۳۰۱]
● حکایات لطیف در عبارات سلیس / داستان / فارسی
hekāyāt-e laṭīf dar ‘ebārāt-e salīs
۷۶ حکایت عامیانه است که بارها به چاپ رسیده است.
[فهرستواره منزوی ۳۲۲/۱؛ مشار ۱۷۹۰/۲]
مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: ۳۱۸۲۰
آغاز: حکایت اول. دو زن در طفلی منازعت میکردند و گواه نداشتند هر دو پیش قاضی رفتند و انصاف خواستند؛ انجام: حکایت هفتاد و ششم آورده اند که سلطان محمودن ایاز را بسیار دوست داشت ... این جواب شنید پسندید و او را کنار کشید و مرتبه او را بزرگ کرد.
خط: نستعلیق، بیکا، تا: قرن ۱۳ یا ۱۴؛ اهدایی: رهبری، بهمن ۱۳۸۳؛ کاغذ: کشمیری نخودی، جلد: مقوا، رویه کاغذ ابر و باد، ۳۷گ، ۱۲ سطر، اندازه: ۱۴×۲۱/۵سم [اهدائی رهبر: ۸ - ۴۹۱]
● حکایات مختلفه و روایات مؤتلفه / گوناگون / عربی
hekāyāt-e moxtalefe va revāyāt-e mo'talefe
صفی الدین حلی، عبدالعزیز بن سرایا، ۶۷۷-۷۵۰ قمری
safī-yod-dīn-e hellī, ‘abd-ol-‘azīz ebn-e sarāyā (1279 - 1350)
در پارهای از نسخ دیوان او بخشی است منثور (به جز آن که در پارهای از نسخ دیوان چاپی است) در حکایات فکاهی و ادبی و تاریخی و این حکایات در برخی از نسخهها کمتر و در بعضی بیشتر است. در یکی دیگر از نسخ این کتابخانه که نسخهای منظم و پاکیزه است و این حکایات را دارد داستان منقول از ابوالفرج ابن جوزی و شعر سرخای لکزی و نیز حکایت شکار فضل برمکی را به روایت اصمعی که در آخر نسخه مجلس ۱۰۲ طباطبئی است نیامده. عناوین پارهای از این حکایات و روایات چنین است: حکی ابن الاعرابی قال رایت بحلب سنة ستين و خمسمائه شیخا ترکی الجنس و كان له جاریه رومیة الجنس، حکی قاسم بن محمد قال كنت فی مجلس فيه عمر بن ابی ربیعه، حکی الليث ابن سعد قال ارق سلیمان بن عبدالملک ذات ليلة، حکی محمد ابن شهریار قال حدثنی ابی قال قال لی محمد بن عبیدالله العتبی حکی ابوالفرج الاصبهانی، حکی المفضل بن حازم قال حدثنا المنصور البرمکی، حکی ابوالفرج ... فی كتابه الکبیر ان عمر بن باته قال ركبت یوما ... فاجتزت بمحمد بن جعفر بن موسى الهادی، حکی ابو یاسر البغدادی فی رسالته المعروفة برسالة الطبيب يقال ان و ليميتن كانتالم يكن فی الاسلام. (عبدالحسین حائری)
آغاز: حکی ابن الاعرابی قال رایت بحلب سنة ستين و خمسمائه شیخا ترکی الجنس و كان له جاریه رومية الجنس
۱. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۰۲/۱-طباطبائی
آغاز: برابر
خط: نسخ، بیکا، تا: قرن ۱۳؛ کاغذ: فرنگی سفید، جلد: تیماج قهوهای، ۴۹گ (۱-۴۹پ)، اندازه: ۱۵×۲۱سم [ف: ۲۲ - ۲۱]
۲. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: ۱۰۱۳۵/۵
آغاز: برابر؛ انجام: فلما كان منذ خمس رفعت الى زوجها فهو كما ترى لا ياكل و لا يشرب