تحفه

« شکر بی نهایت و سپاس بی غایت ذاتی را که بلبل روح و روان را بعشق چمن جبروت و اغصان عالم ملکوت مزین و مشرف گردانیده است ... اما بعد سبب تحریر این کلمات ربانی و زکوة روحانی آن بوده است که این ضعیف خواست تا آنچه بمعرفت نفس تعلق دارد چگونگی احوال آن از الم و لذت بعد از مفارقت بدن در این نسخه تمام کنم چه حکماء ما تقدم در هر جائی رمزی گفته اند و کسی که طالب این معنی می‌بود مقصودش حاصل نمی شد، واجب شد این ضعیف را تا آنچه مرموز بود صریح سازد و آنچه تفریق بود جمع کند و مجمل را مفصل و مشروح گرداند تا طالبان را آسان گرداند. و بالله التوفیق و پیش از شروع در آن ابتدا بمقدمه می‌کنیم در بیان فضیلت انسان و اثبات اصل و فرع آن. مقدمه اول: آن است که اصل و فرع انسان و شرف وی را بدانند بدانکه اصل وی جان است و فرع او جسم ... »