تاریخ تذکره‌های فارسی، ج ۱، ص ۲۳۹

وی از قوم ترکمان و پسر کوچک آغر خان بزرگست و نسبش به آغر نام که از اولاد یافث بن نوح بود منتهی می‌شود، آغر خان در زمان محمد شاه گورکانی منصب پنج‌هزاری و داروغگی گرز برادران شاهی را داشت. خوش‌گو می‌نویسد: «ظاهرا تذکرة الشعراء نوشته در احوال معاصرین اما بفقیر نرسیده، چند سالست که از عالم گذشته.» ولی حاکم خان لاهوری مؤلف تذکرۀ مردم دیده که شخصا او را دیده در ترجمۀ احوالش ذکری ازین کتاب نکرده است. بنده تصور می‌کنم که خوش‌گو تذکرۀ حیات الشعرای متین کشمیری را که بنام آغر خان مزبور تألیف کرده است اشتباها از آغر خان دانسته، و چون یقین نداشته که او تذکره‌یی تألیف کرده باشد، تردید خود را با قید «ظاهرا» آشکار ساخته است. رک: سفینۀ خوش‌گو، دفتر ثالث، ص ۲۵۵ و مردم دیده، ص ۱۶۳ و بی‌نظیر ص ۱۱۳ و مآثر الامراء، ج ۱ ص ۲۷۴-۲۷۷. ازوستابروی تو زه کرده کمانی بکمینییک صید نیاسود زمانی بزمینی***دیده غیر ترا نمی‌بیندیک قسم، صد قسم، هزار قسم

هلاکو میرزای قاجار متخلص به خراب در تذکرۀ خود موسوم به خرابات چنین