تذکرۀ راهب

تذکرۀ راهب تألیف شیخعلی راهب هروی در قرن سیزدهم هلاکو میرزای قاجار متخلص به خراب در تذکرۀ خود موسوم به خرابات چنین

نوشته است: «راهب اسمش شیخ علی اصلش از هرات از کهنه شاعران ایران است و از جملۀ استادان، کتابی موسوم به دیر راهب بنظم درآورده است، و تذکره‌یی در احوال معاصرین و بعضی از بلدان را حسب الامر علیرضا پاشای وزیر بغداد نوشته است، و خوب از عهده برآمده است، بسیاق ناصر خسرو و حدیقه. سخن‌سرایی را مسلّم است. او راست آنان که شب و روز مرا مونس و یارند یک‌روزه چو گل، یک‌شبه چون شمع مزارند *** دو تن جاریه در سرای منست یکی نام زیبا و یک زعفران ولی هر دو دارند در وقت کار یکی ضعف دل وان دگر ضعف ران *** ای مایۀ جهل و مظهر فسق و فجور از شیوۀ انصاف و مروّت مهجور روشن زچه‌رو نام تو ای ظلمت صرف برعکس نهند نام زنگی کافور *** اگر خواهی نبینی هر بلا را مبین روی نقیب کربلا را» فی وسط دریای جانفرسای محیط مسوده شد ۱۳۵۵». «خرابات»