حافظ محمّد بن عبد اللّه حضرمىّ سه حديث، و در كتاب «الرّعاية لاهل الرواية» تصنيف شيخ أبى الفتح محمّد بن اسماعيل فرغانى سه حديث، و در كتاب «الاستيعاب» تصنيف حافظ أبى عمرو يوسف بن عبد البر نمرىّ دو حديث، و از جملۀ آن كتب نيز كتاب «مطالب السّؤل فى مناقب آل الرّسول» (ع) تأليف حافظ محمّد بن طلحۀ شافعىّ و كتاب شرح السّنة» شيخ ابى محمّد بغوىّ مى‌باشد كه در آن كتاب حديث بسيار نقل نموده است و جميع مؤرّخين إسلام در كتب سير عربى و فارسىّ ذكر ولادت و غيبت آن حضرت و داستان خروج آن حضرت را مبسوط بيان نموده‌اند، و حافظ ابن حجر مصرى شافعىّ در كتاب «صواعق محرقه در ردّ رافضة و متزندقة در ترجمۀ إمام حسن عسكريّ (ع) گفته است و لم يخلف غير ولده أبى القاسم محمّد الحجّة و عمره عند وفاة أبيه خمس سنين، لكن أتاه اللّه فيه الحكمة و يسمّى القائم المنتظر لأنّه ستر و غاب فلم يعرف اين ذهب و مرّ فى الآية الثّانية عشر قول الرافضة فيه انّه هو المهدىّ إلى أن قال انتهى كلامه
و مجلّد سيزدهم «بحار الانوار» بتمامه در أحوال آن حضرتست ملخّص سخن اينكه اين خاكسار با تتّبع بسيار كه در كتب براهمه و مجوس و يهود و نصارى و فلاسفه و كهنه و منجّمين و شيعه و معتزله و أهل سنّت و عرفاء و صوفيّه نموده بعد از اتّفاق بر وجود صانع عالم امرى متّفق عليه مانند ظهور حضرت صاحب الزّمان (ع) نديده‌ام و در أحاديث أهل بيت وارد است كه ظهور آن حضرت (ع) از جملۀ ميعاد است قال اللّه تعالى انّ اللّه لا يخلف الميعاد و علم يقينى حين ظهور او مختصّ بعلاّم الغيوب است و عنده علم الساعة مفسّر به ساعت ظهور است، و استبعاد بطول عمر با وجود أعمار طويله بسيار در أمم و مقدور بودن أمر از غايت نادانى است و جمعى ثقه بولايت واقعه در تحت حكم آن حضرت كه در جزائر مغرب واقع است و اولاد آن حضرت در آن حكّامند رفته‌اند و از آن خبر داده‌اند و اين خاكسار ذكر جزيرۀ خضراء را إجمالا در كتاب قاموس و كتاب أنساب سمعانى ديده‌ام، و بتفصيل در مجلّد سيزدهم كتاب «بحار الانوار» در باب معنون من رآه عليه السّلام قريبا من زماننا مذكور است و از پادرىّ يوسف