فهرستواره کتاب‌های فارسی، ج ۹، ص ۵۶۲

۵۶۲ فهرستواره کتاب‌های فارسی ج ۹
ادامۀ «منتهی المقال» از ص ۵۶۱
انگلیسی‌ها پذیرفته است. در شرح حدیث لا تشدوا الرجال. در آن، رد گروهی (پیروان ابن تمیمه و ابن حزم) را کرده که گفته‌اند نمی‌شود در سفر حج به زیارت حرم پیامبر (ص) رفت. چاپ: هند، ۱۲۶۴ ق، سنگی. آغاز: الحمد للّه الذی جعل البیت امنا و مثابة للناس اجمعین، و جعله هدا و مبارکا للعالمین. حسام الدّین راشدی، تذکره شعرای کشمیر ۸؛ رحمان علی ۹۳؛ مشترک ۱۱۹۳/۲(۱ نسخه)؛ مشار ۱۰۱۴/۴ «منتهی المقال فی شرح حدیث لا تشد الرجال»؛ خیام‌پور ۶/۱ «آزرده دهلوی».
منحة الابرار.
از محمد علم الهدی فرزند محسن فیض کاشی، نگارندۀ «اصول دین» (← هف) (۱۰۳۹-۱۱۱۵ ق). در اصول دین و اعمال نیک و بد برای تن و جان. نگاشته به سال ۱۱۰۰ ق. و آغاز آن شبیه به «درایة نثار» از خود نگارنده است. نسخه‌ها ۹۹۶/۲(۱ نسخه)؛ ذریعه ۲۰/۲۳ «منحة الابرار»؛ اعلام ۱۴۸۱/۲ «علم الهدی الکاشانی»؛ طبقات ۴۸۸/۲۳-۴۹۱ «علم الهدی الکاشانی»؛ فهرستواره ۵۹۴/۶ «مجادة الفؤاد فی تعداد ما یراد» از همو؛ مصفّی المقال ۲۶۶. نشریه ۶۷۰/۵ نسخۀ ملک‌الشعرا بهار، نوشتۀ ج ۱۱۱۶/۱.
منصب امامت.
از محمد اسماعیل شهید [مشار] مولوی [موزۀ بریتانیا]. چاپ: دهلی، ۱۸۷۷ م. سنگی ۱۱۴ ص. مشار ۵۰۲۱/۴ «محمد اسماعیل شهید»، همان چاپ. موزه بریتانیا، چاپی ۴۹۲ همان چاپ.
منظومۀ کلامی
← بخش منظومه‌ها.
منظومه‌های اسماعیلی. هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخل‌های صفحه‌ای که مآخذ اثر نشانی داده‌اند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
از شاه غریب خیر خواه اسماعیلی نزاری، خراسانی، نام او محمد رضا فرزند سلطان حسین میرزا بایقرا (د ۹۱۱ ق) بوده است. که در سروده‌هایش به غریب و غریبی تخلص کرده است. و به روزگار همایون (۹۳۷-۹۶۳ ق) به هند رفته است. چند منظومه از اوست کلامی - اسماعیلی، هرچند در «دیوان» او در یک مجلد است ولی کارهای مستقلی به نظر می‌آید. نخستین و دربارۀ امام، حجت، داعی و مستجیب. در پایان برخی از منظومه‌ها تخلص او آمده است: ای «غریبی» ختم کن دیگر که ظرف عامیان - هست بس تنگ و فراخ است این کلام نازنین. میان منظومه‌ها بندهایی است به نثر، در آنها چند جا تاریخ ۹۶ (۹۰۶ ق) برای نگارش آمده است. و بر فراز یکی از منظومه‌ها آمده است «فی‌البداهه در حمام غوریان گفته شده». همۀ منظومه‌ها در اصول و اعتقادهای فلسفی اسماعیلی می‌باشد. تاریخ ۹۶ در «ذریعه ۷۸۷/۹» ۹۶۰ ق خوانده شده است. آغاز نخستین: در بیان حد، یعنی شناخت هریک از حدود دین از امام تا مستجیب و در اثنای آن شرح اهل تضاد که از روز ازل و ضدونقیض نقیض حدود دین‌اند. چیست دانی حد هریک از حدود راه دین با تو گویم یاد گیرش تا شوی ز اهل یقین - نام ایشان چند باشد هیچ دانی در جهان - هفت اما چهار قسمت از مهین و از کهین. آغاز دومین: در بیان آنکه متعلمان را دانستن هفته و روز و شب و خورشید و ماه دین
۵۶۲

گزارش اشکال یا پیشنهاد