منور القلوب
ج ۹، ص ۵۶۳–۵۶۴
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۹، ص ۵۶۳–۵۶۴
منور القلوب.
از ناشناسی که در دیباچه آن را به نام سلطان احمد فرزند بایزید به سال ۹۱۰ ق ساخته است. گفتاریست عرفانی، در ۱ «مقدمه» و ۳ «مصباح» و ۱ «خاتمه»: مصباح یکم در ۳ «لامع»: در معرفت آفریدگار است. (← فهرستواره، بخش عرفان، ۹۹۷/۸).
آغاز: هذا کتاب مرغوب مسمّی به منور القلوب. بسم اللّه... سزاوار ثنای حضرت جلال
احدیت راست آن خدای ودود که نتیجۀ مقدمات آفرینش ارواح جمله انوار معرفت اوست... اما بعد مقصود این فقیر (نام خود را نیاورده)... آن است که این کلمۀ چند در اصول معارف و قواعد طور ولایت که از تتق غیب جلوه کرده است... به عین عنایت حضرت... سلطان احمد بن سلطان بایزید خان... در او نظر کند...
افشار، وین ۶۱ ش M.t.۱۲۹۱ . نسخه تنها بخشی از «لامع اول از مصباح اول» را دارد.