فهرستواره کتاب‌های فارسی، ج ۷، ص ۸۰۹

۸۰۹ فهرستواره کتاب‌های فارسی ج ۷
ادامۀ «لمعات قدسیه» از ص ۸۰۸
دانشمندان و سخن‌سرایان فارس ۱۹۶/۱. آستان قدس، خامنه‌ای ۲۰۳؛ آستان قدس، نامگو ۴۸۴؛ آستان قدس ۱۵۹/۵؛ ادبیات، جوادی ۳۴/۳؛ روضاتی ۳۱۴/۱؛ سپهسالار ۴۸۱/۵؛ ملک ۷۰۹/۴؛ نشریه ۲۶۷/۵.
*لمعات قطب‌شاهی.
از حسین بن جمال الدّین محمد تقی، به نام قطب‌شاه. بمبئی، رهاتسک ۱۲۲.
*لمعات من نفحات الانس.
محمد عالم صدیقی علوی - لمحات من نفحات...
*لمعات النورانی.
عباسی. فرهنگستان، نامگو ۱/(۱۱۹)، ۲۷۶.
*لمعان بحر المعنوی:
شرح جزیرۀ مثنوی یوسف مولوی مشهور به دده سینه‌چاک (د ۹۵۳ ق/ ۱۵۴۶ م). و متن یعنی «مثنوی» از مولوی بلخی. شرح ترکی آن از درویش علمی بغدادی (د ۱۰۲۰ ق/ ۱۶۱۱ م». آغاز این شرح: حمد نامحدود و ثنای نامحدود. ذریعه ۳۳۲/۲۲ «منتخب مثنوی معنوی» از سینه‌چاک. قاهره، دار الکتب ۳۵۰/۱، همان‌جا ۹۷/۲.
*لمعة:
اللمعات المشارق‌؟. ن. در ۲۰ بخش گویا از روی «لمعات» عراقی (هف‍). نشریه ۲۲۴/۱. برلین ۳۱۸ ش ۲۹۱ «لمعه».
*لمعة الاذکار. یک مدل زبانی این پیوند را با خواندن متن مدخل‌های صفحه‌ای که مآخذ اثر نشانی داده‌اند پیشنهاد کرده، و عبارتی که از متن مدخل شاهد آورده وارسی شده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
فقیر محمد پارسا نقشبندی پیشاوری. که نام او و تاریخ به پایان رسیدن ۲۲ رجب ۱۱۸۰ ق (۱۷۶۶ م) در انجامه آمده است. نخست دربارۀ ذکرهای خفی و جلی با سربند «مسأله» است، سپس «فصل» در اشاراتی که از کبار مشایخ (رح) دربارۀ کلمۀ طیبه صادر شده، و این بخش با سربندهای «اشارت» می‌باشد. آغاز: بسمله. لا اله إلاّ الله، ذکر الله... قال الله فاذکرونی اذکرکم. هر عبادتی را. مشترک ۱۸۵۰/۳. دایرة‌المعارف ۲۶۶/۲ عکسی. گنج ۷۷۵/۲.
*لمعة الاسرار و حلیة الابرار.
احمد فرزند محمد بیانکی‌؟؟ ازبکستان، تاشکند ۲۲۵/۳.
*لوامع: لوامع انوار الکشف و الشهود علی قلوب ارباب الذوق و الجود: هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخل‌های صفحه‌ای که مآخذ اثر نشانی داده‌اند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
شرح قصیدۀ خمریه. از عبد الرحمن جامی (۷۱۷-۸۹۸ ق/ ۱۴۱۴-۱۴۹۲ م) گزارش «قصیدۀ خمریۀ «میمیۀ» ابن فارض، عمر فرزند ابو الحسن حموی مصری (د ۶۳۲ ق/ ۱۲۳۴ م)، در ۳۳ بیت، با این سرآغاز: شربنا علی ذکر الحبیب مدامة - سکرنا بها من قبل ان یخلق الکرم (← شرح قصیدۀ ابن فارض). جامی کار خود را با دیباچه‌ای بلند در چندین «لامعه» آغاز کرده، سپس گزارش سروده‌ها را به نثر آمیخته به نظم، پرداخته و در ۸۷۵ /تاریخ مه و سال وی از شهر صفر/ ۱۴۷۱ به انجام رسانده است. چاپ: تهران، ۱۳۴۱ خ، به کوشش حکمت آل آقا، سپس به کوشش جویا جهانبخش در «آیینۀ میراث» بهار ۱۳۷۸ خ ش ۳-۴ ص ۱۸-۲۸. آغاز: سبحان من جمیل لیس لوجهه نقاب الا النور... ای گشته نهان ز غایت پیدایی... ای به حرمت آنان که به کام. مشترک ۱۸۵۰/۳(۱۸ نسخه)؛ نسخه‌ها
۸۰۹

گزارش اشکال یا پیشنهاد