باب هشتم. در بیان دو صفت بنده و بندگی، چند فصل. باب نهم واحد بالذات، چند «فصل».
آغاز: حمد خدایی که بالاتر از شناخت، و نعت رسولی که صفتش مبراست.
مشترک ۱۶۹۱/۳.
گنج ۷۳۰/۲.
*عرفان نفس.
از شیخ محمود حسنی. پیش از ۱۰۱۹ ق که تاریخ نسخه است، در شناسایی نفس و گزارش حدیث «من عرف نفسه...».
آغاز: حمد بیغایت و شکر بینهایت مر واجب الوجودی را که ممکن الوجود در دایرة...
اما بعد، چنین میگوید... شیخ محمود حسنی.
مشترک ۱۶۹۲/۳.
*عرفان و سلوک.
از محمد فرزند محمود دهدار. باید دید کدامین کار اوست (← رسالۀ عرفانی، هف).
تهران، مروی ۳۰۲.
*العرف بین المقام و الحال.
ن. بندهایی است در تصوف.
آغاز: بدانک این دو لفظ مشتمل است در میان متصوفه و جاری اندر عباراتشان و متداول اندر علوم.
بلوشه ۹۹/۱.
*العروة لاهل الخلوة و الجلوة:
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
عروة الوثقی. علاء الدوله سمنانی (د ۷۴۶ ق/ ۱۳۴۵ م). در حکمت الهی به شیوۀ عرفانی، در اثبات حقتعالی و عالم صغیر و کبیر، در سهشنبه ۲۳ محرم ۷۲۱ ق به پایان رسانده است.
در ۶ «باب»: ۱ - در اثبات واجب الوجود، ۲ - در توفیق دادن میان اقول مختلفه اسلامی و غیره، ۳ - تقسیم مفردات و مرکبات از روی حصر، ۴ - تنزیه واجب الوجود و ابطال حلول و اتحاد و تناسخ، ۵ - نبوات ولایات، ۶ - در صراط مستقیم.
ذریعه ۲۴۸/۱۵؛ اعلام ۱۴۷۳/۲؛ طبقات ۱۰/۸؛ نفیسی ۱۴۸/۱ و ۷۳۳/۲؛ صفا ۱۲۸۹/۳؛ نجیب مایل، چهل مجلس ۴۳.
آستان قدس، نامگو ۲۵۱ «عروة الوثقی» نامگو ۴۰۳ «عروة الوثقی».
*عروة السالکین.
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
ناشناسی به درخواست گروهی از سالکان، هنگامی که نگارنده در تهران بوده، در ۱۴ «فصل» در آداب و سیر و سلوک و آنچه لازم است بر آنانی که در طریق تهذیب نفس و حصول مراتب عرفانی کوشش میکنند.
آغاز: الحمد لله رب الکعبة و الحرم، خالق الاشیاء من العدم... اما بعد، بدانکه هیچ گفتار و کردار و رفتاری از صاحبان قوای مدرکه.
اشکوری ۳۳۳/۱۸.
*عروة المفتاح.
سعد الدّین عبد الله انصاری نور الدّین رحمان اسفراینی.؟
بلوشه ۱۱۲/۴.
*عروة المقلدین.
از محمّد ابو عبد الرحمن.
غلام دستگیر قصوری (د ۱۳۱۵ ق/ ۱۸۹۷ م) (← تحفۀ دستگیر)، به سال ۱۳۰۰ ق/ ۱۸۸۲، به دو زبان فارسی و اردو، دربارۀ «الله استوی علی العرش» با تأویلهای عرفانی.
آغاز: جن لوگون کا... حقتعالی جسم و طول و عرض و عمق ندارد.
مشترک ۱۶۹۲/۳؛ علمای پنجاب ۴۳۵/۲ نمایۀ ۱۷ کارش از آن میان «عروة المقلدین بالهام