۶ رجب ۱۶۰۲/۱۰۱۱ م زاده شد، پرورشیافتۀ مجدد الف ثانی بوده است. (← انفاس نفیسه).
در دیباچه میگوید: مدتی در خاطر میگذشت، تا در شعبان ۱۰۵۲ ق (۱۶۴۲ م) توانستم چهل و چند رباعی بسرایم، و این گزارش آنهاست. نخستین رباعی:هستی که بود ذات همۀ موجودات.آغاز: حمد له. صلات. اما بعد، بر برادران دینی و دوستان یقینی عرضه میدارد، که این فقیر را مدتی.
مشترک ۱۶۱۳/۳، همانجا ۸۵۳/۷؛ رود کوثر ۲۱۳ زندگینامه و نام ۹ کارش از آن میان «رباعیات و شرح رباعیات»؛ خزینة ۶۰۶/۱ ضمن زندگینامۀ پدرش.
*شرح رباعیات دوانی
←بخش فلسفه.
بیفزایید: مرعشی ۶۴۹/۳۰ ش ۱۲۱۵۸/۱۲ «شرح رباعیات فارسیات».
*شرح رباعی دی بر سر گور زله. متن از ابو سعید ابو الخیر،
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
+۱
گزارش از شیخ بهاء الدّین، که در نسخۀ دانشگاه از شیخ بهایی دانسته شده. و در فهرستها (← زیر) از محمد نوربخش اسیری لاهیجی (مفاتیح الاعجاز). گزار رباعی:دی بر سر گور زله غارت کردممر پاکان را جنب زیارت کردمکفارۀ آنکه خوردم رمضاندر عید نماز بیطهارت کردم.نسخهها ۱۲۳۵/۲.
دانشگاه ۲۱۹۷/۱۱ از بهایی دانسته با اشاره به اسیری؛ مجلس ۱۲۷۸/۱۷ از شیخ بهاء الدّین.
در سرگذشت بهایی از نفیسی نام این کار نیامده است.
*شرح رباعی دی بر سر گور زله. از محمد نوربخش اسیری
(پیرامون ۸۴۰-۹۱۲ ق/ ۳۷-۱۴۳۶-۱۵۰۶ م) (← مفاتیح الاعجاز). همان رباعی:دی بر سر گرزله غارت کردم(← بالا).
آغاز: دی بر سر گور زله... گور عبارت از بدن است که روح در او مستتر و پنهان است.
نسخهها ۱۲۳۵/۲(۵ نسخه).
دانشگاه ۸۲۵/۹، همانجا ۲۱۹۷/۱۱، همانجا ۳۸۳۶/۱۴، همانجا ۴۱۹۰/۱۵؛ مجلس ۶۷۰/۳.
*شرح رباعی دی بر سر گور زله. متن همان. گزارش از محمد مؤمن پزشک تنکابنی
نگارندۀ «تحفۀ حکیم مؤمن» (هف).
نسخهها ۱۲۳۶/۲.
مجلس ۹۹۴/۱۰.
*شرح رباعی زلفش بکشی.
ابو سعید ابی الخیر - تنکابنی - بخش فلسفه.
*شرح رباعیات سحابی.
از عنایت الله بلگرامی، به خواست عبد الصمد خان انصاری، در ۷ ع ۱۶۸۹/۱۱۰۱/۱ م به انجام رسانده. گزارش رباعیهای سحابی استرآبادیزادۀ شوشتر زیسته در نجف (د ۱۰۲۱ ق که تاریخ دیگری نیز گفته شده) (ذریعه ۴۳۳/۹) است. بلگرامی در دیباچه میگوید: شمار رباعیهای او به ۱۲ هزار میرسد، که بیش از ۵۳۰۰ رباعی او را در کتابخانۀ عبد الصمد خان پیشگفته دیدهام، این گزارش ۲۰۰ رباعی او را در بر میگیرد. نخست یک رباعی را آورده، سپس با برگردان آزاد آن را گزارش میکند.
آغاز: (پس از حمد و نعت منظوم): بعده