جمع، سکر و صحو، و جمع و جمع و...
آغاز: الحمد لله الذی هدانا و ما کنا لنهتدی لو لا ان هدانا الله، و صلوات... اما بعد، بعضی نکات مخفی و اسرار ادق در عالم باطن برای طالبان و سرگشتگان بادیۀ محبت.
مشترک ۱۴۸۶/۳(۳ نسخه).
*رسالۀ عرفانی. از میر تقی الدّین محمد اوحدی بلیانی اصفهانی،
نگارندۀ «عرفات العاشقین» (هف) و «کعبۀ عرفان» (هف)
صفا ۱۷۳۰/۵ زندگینامه و نام چند کارش از آن میان «رسالهای در تصوف» - هف ۲۳۵۵/۳ نمایه.
*رسالۀ عرفانی: درویشی. میر بابا فرزند میر
فرهنگستان، نامگو ۱۲۳/۱ «تصوف درویشی».
*رسالۀ عرفانی. از سیف الدّین باخرزی،
یک مدل زبانی این پیوند را با خواندن متن مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند پیشنهاد کرده، و عبارتی که از متن مدخل شاهد آورده وارسی شده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
سعید فرزند مظفر (مطهر) خبوشانی. از همروزگاران عطار نیشابوری، و از خلیفگان نجم الدّین کبرا، در گذشتۀ ۶۵۳ ق (ذریعه ۴۸۵/۹) یا ۶۴۲ ق (نفیسی ۷۴۳/۲). نفیسی (۱۷۵/۱) از «رسالهای در عشق» او یاد کرده است. (← هف. تبصرة المبتدی و...).
نسخهها ۱۱۶۲/۲(۳ نسخه)؛ اعلام ۱۰۳۰/۲.
فیلم ۵۱۱/۱؛ ۵۱۹.
قاهره، دار الکتب ۲۳۲/۱ «رسالة فی التصوف» آغاز: رب انعمت فزد؛ سلیمانیه ۱۲۰۸/۱۵ «من مقالات...»؛ بغداد لی وهبی ۲۰۲۳/۳۲ «من تمام رساله سیف الدّین...»
*رسالۀ عرفانی. از خواجه باقی بالله سمرقندی نقشبندی.
(۱۰۱۲ ق/ ۱۶۰۳ م) وی چند رسالهای بینام دارد:
۱ - دربارۀ وجود، در یک «فصل»: مظهریت مخلوقات مر مطلق را نه بدان معنی است که آنها عین مطلقاند، احتیاج وحدت و کثرت، تمثیل آیینۀ صاف که اگر در آن صورتی نیفتد، هستی آیینه را نمیتوان یافت.
آغاز: اکابر تحقیق (ق) تعظیم مظاهر و مخلوقات را از ادب مقام از معرفت دانستهاند.
این گفتار در «کلیات باقی بالله» نیامده است.
۲ - «رسالۀ عرفانی» که نشانی بیشتری از آن داده نشده است.
مشترک ۱۴۸۷/۳(۳ نسخه)، اعلام ۲۹۳/۱ با لغزش چاپی.
گنج ۶۷۹/۲ گفتار شمارۀ ۱.
*رسالۀ عرفانی: رساله در تصوف. از باقیای نایینی.
آغاز:نیست لفظی، ز بهر ذکر اللهبهتر از لا اله إلاّ الله.ازبکستان، تاشکند ۲۴۰/۱۰ «رساله در تصوف».
*رسالۀ عرفانی. از شیخ عبد الرحمن بخارایی (دیباچه)،
که روزگارش به دست نیامد.
سیر و سلوک است به نثر آمیخته به نظم، که با تشویق به پیروی از سنت و نیز پیر آغاز میشود.
پیری آگاه نه آنکه پیری را از پدر به ارث برده «دو دستار بزرگ بر سر و مسواک بزرگ در گوشۀ دستار خود نهاده، و عصای سبز در دست، و ردایی در دوش آویخته و مردم خدا را به مکر و فریب مرید خود ساخته». سپس داستان ربودن پیری اسب و شتر و قبچاق سادهدلی را مثال زده