رسالۀ عرفانی
ج ۷، ص ۳۹۷
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۳۹۷
*رسالۀ عرفانی. از خواجه باقی بالله سمرقندی نقشبندی.
(۱۰۱۲ ق/ ۱۶۰۳ م) وی چند رسالهای بینام دارد:
۱ - دربارۀ وجود، در یک «فصل»: مظهریت مخلوقات مر مطلق را نه بدان معنی است که آنها عین مطلقاند، احتیاج وحدت و کثرت، تمثیل آیینۀ صاف که اگر در آن صورتی نیفتد، هستی آیینه را نمیتوان یافت.
آغاز: اکابر تحقیق (ق) تعظیم مظاهر و مخلوقات را از ادب مقام از معرفت دانستهاند.
این گفتار در «کلیات باقی بالله» نیامده است.
۲ - «رسالۀ عرفانی» که نشانی بیشتری از آن داده نشده است.
مشترک ۱۴۸۷/۳(۳ نسخه)، اعلام ۲۹۳/۱ با لغزش چاپی.
گنج ۶۷۹/۲ گفتار شمارۀ ۱.