اصطلاحات صوفیان
ج ۷، ص ۸۳
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۸۳
*اصطلاحات صوفیان. نور الدّین جعفر، بدخشانی،
که «خلاصة المناقب» (هف ۲۱۲۶/۳) را در مناقب میر سید علی، در ختلان ۷۸۷ ق/ ۱۳۸۵ م آغاز کرده است. نسخهها با یکدیگر جدایی دارند یکی: با سربندهای «ای عزیز»: ای عزیز بدانکه یوم گویند هر جزوی از اجزای زمان را، بدانکه روح محمدی را که خلیفة الله است عقل اول گویند، بدانکه لوح عبارتست از باطن روح، بدانکه موجودات را حروف اکوان گویند...
آغاز: حمد له. صلات. بدان بلغک الله و ایانا ذروة العلیا... که وجود را من حیث هو هو، یعنی مطلق، اعم از آنک با تعلق آن ذات.
نسخۀ مرعشی (اشکوری ۲۵۰/۲۳) در پیرامون چهار اصطلاح: (حمت، عزلت، جوع، سهر) گفتگوی دارد، که در «حلیة الابرار» و «قوت القلوب» از آنها سخن رفته
آغاز: ثنای بلا حد و عد و ثنای بلاضد وند حضرت پادشاهی راست که کبریای مطلق اوست.
نسخهها ۱۰۳۴/۲(۲ نسخه)؛ مشترک ۱۲۷۰/۳(۱ نسخه)؛ ذریعه ۱۲۱/۲۱؛ اعلام ۴۲۵/۱ جعفر بدخشانی.
نفیسی ۱۹۵/۱ همدانی، همانجا ۷۵۳/۲ «خلاصة المناقب».
اشکوری ۲۵۰/۲۳-۲۵۱؛ دانشگاه ۴۳۶/۱۶؛ مجلس ش ۴۸۶۸/۲۳؛ نشریه ۵۸۱/۵.
مدینه، عارف حکمت ش ۲۶۷/۱۴.