رسالۀ عرفانی
ج ۷، ص ۴۱۳–۴۱۴
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۴۱۳–۴۱۴
*رسالۀ عرفانی. ترجمه. از محمد مؤمن.
در
دیباچه که گویا از دیگری است آمده است: بهو چو پندت برهمن، که شگفتیها از وی دیده میشد، به روزگار سلطان مراد، در لکهنو نزد قاضی رکن الدّین سمرقندی به آموزش دینی پرداخت و به اسلام گروید. رسالهای به سانسکریت داشت، به دستور معز الدّین محمد فرزند عبد الرزاق به فارسی برگردانده شد و این همان است. گفتاری است در خوارق، در ۱۰ «باب»: ۱ - عالم صغیر، ۲ - تغییرات عالم صغیر، ۳ - معرفت دل و کیفیت آن، ۴ - ریاضت نفس، ۵ - معرفت نفس و کیفیت آن، ۶ - محافظت آب منی، ۷ - وهم، فکر و خیال، ۸ - موت و طریق دفع آن، ۹ - مسخر کردن روحانیات، ۱۰ - در حکایت به وجود آمدن و صورت گرفتن انسان به روایتهای هندویی.
آغاز: حمد بیحد و ثنای بیعد موجودی را که سر اوست عالم فانی... و بعد، بر مرآت ضمیر.
مشترک ۱۴۸۸/۳(۲ نسخه).
گنج ۲۳۴۲/۴ «علوم غریبه»، ۲۳۴۹ «نیرنجات».