رسالۀ عرفانی
ج ۷، ص ۴۱۳
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۷، ص ۴۱۳
*رسالۀ عرفانی. از شرف الدّین احمد منیری
(د ۱۳۸۰/۷۸۲ م) (← شرح آداب المریدین).
یکی نیستند.
۱ - در سیر و سلوک و پندهای صوفیانه که نام نگارنده تنها بر فراز نسخه آمده است. بخشبندینشده ، به نثر و نظم و سربندهای «عزیز من» روان، همراه تمثیلها. آغاز میشود به تعریف مردان خدا، که گفتند: مشغول بودن به غیر کفران نعمت است...
اندر طلب دوست چو پروانه شدیم اول قدم از وجود بیگانه شدیم.
در پاکستان و هند ۳ (۱)/۱۱۳ تا ۱۱۵ نام ۱۳ کار او را برشمردهاند، از آن میان «وصول الی الله» که با موضوع نسخۀ ما جور است.
آغاز: حمد له. صلات. بدانکه مردان خدای تعالی چون معرفت حق درست فهم کردند، که تعالی ما را از نیستی هست کرد.
مشترک ۱۴۹۷/۳؛ اعلام ۱۳۹/۱؛ مشار، مؤلفین ۴۶۹/۱؛ نفیسی ۲۸۵/۱.
گنج ۶۸۶/۲.
۲ - گویا از همو. با همان روش و سربندهای «عزیز من»، به نثر روان آمیخته به نظم و تمثیل. با شرح حدیث کنت کنزا مخیفا آغاز میشود: بعد از آنکه نور ذات جوشید، از آن دو شق شد، نیمۀ نوری جوشی گرفت، کثیف شد نار گشت، نار را کثافت رسید هوا شد، هوا را کثافت رسید باد شد... کف شد... خاک شد...
آغاز: بسمله. کنت کنزا... چون سلطان عشق خواست که پردۀ جمال از روی بردارد.
مشترک ۱۴۹۸/۳.
گنج ۶۹۷/۲.