تحفه
ج ۶، ص ۹۵–۹۶
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۶، ص ۹۵–۹۶
*تحفه.
ن. در شناخت روان و سرگذشت آن از الم و لذت و پس از جدا شدن از تن و تا رستاخیز، با روش باطنی و تأویلی. این گفتار در نسخۀ دانشگاه از آن خواجه نصیر الدّین طوسی (د ۶۷۲ ق) دانسته شده است. و نسخۀ ۴۱۹۶ ملک در ۱ «مقدمه» و ۱۹ «تحفه» است و نام نگارنده در فهرست شیخ اشراق سهروردی شهید یاد شده است (← بستان القلوب). و نسخهای به نام «تحفه» بینشانی بیشتر از خواجه «فرهنگستان، نامگو» نشان داده شده است.
آغاز: شکر بینهایت و سپاس بیغایت ذاتی را که... اما بعد، سبب تحریر این کلمات ربانی روحانی آن بود که این ضعیف (نسخۀ ملک).
نسخهها ۷۵۳/۲(۲ نسخه).
دانشگاه ۱۹۷/۳ «تحفه»؛ مجلس ۴۹۸/۵ «حقیقت روح».
آغاز: حمد و سپاس و شکر بیقیاس... اما بعد، یارانی که سوابق نعم ایشان محصور نیست... در فنا و بقای روح بعد از مفارقت از ابدان، (نسخۀ مجلس).
ملک ۲۵۹/۷ «تحفه» از سهروردی، همانجا ۲۵۶/۶ «تحفه» یا «رساله در معرفت نفس» از سهروردی.
فرهنگستان، نامگو ۲۴۷ «تحفه» ضمن مجموعهای از خواجه بینشانی بیشتر.