قیافهشناسی
ج ۵، ص ۳۹۰۲–۳۹۰۳
فهرستواره کتابهای فارسی
ج ۵، ص ۳۹۰۲–۳۹۰۳
*قیافهشناسی، منظوم.
ن. که نام خود را نبرده است. به نام یعقوب خان. در دیباچه گوید: این
رساله چون به نظم آمد تمام خواستم از نام شه یا بد نظام...
نور چشم دودمان سلطنت - مصطفا اخلاق، پیغمبر صفت - منبع لطف و سخا یعقوب خان - در فراست رشک عقل اوست و جان...
سپس از اهمیت این هنر در زندگی سخن میگوید، و اینکه تاکنون بازنامه و فرسنامهها نظم شده «لیک انسان نامه نظمی اینچنین - کس نکرده پیش از این دارم یقین».
با سربندهای: مقدمه در فضیلت علم قیافهشناسی، علم قیافت از کی و کجاست، قاعدهی قیافت اعضاء و جوارح، ابتدا از سر، در بیان رخسازه، در بیان پیشانی، ابروان، رنگ چشم، بینی، لب و دهن، زنخ، محاسن، تمام روی، گوش، آواز، گوشت اندام، دلالت خنده، گردن و سینه، شکم، پهلو و کتف، انگشتان دست و پا، در اینجا میگوید: در قیافت این قدر کافی بود - زانکه در حکم این قدر کافی بود - علم کف و آن گه دلیل خطها - در فرسات فن او باشد جدا.
آغاز: افتتاح کار و آغاز مقال - بایدش زینت ز حمد ذو الجلال - آن حکیمی کز پس استاد غیب - کرد ظاهر لعبتی خالی ز عیب.
مشترک ۴۵۹/۱(۳ نسخه: یکی از آنها نوشتهی ۱۱۰۴ ق است).
آلمان، دویشلند ۴۵؛ گنج ۲۱۳/۱ (آغاز برابر نمونه) (۳ نسخه) در یکی از نسخهها در دیباچه از یعقوب خان نام نبرده و از مهداالیه به «صاحبقران» یاد میکند.