فهرستواره کتاب‌های فارسی، ج ۳، ص ۱۹۲۵

۱۹۲۵ فهرستواره کتاب‌های فارسی ج ۳
ادامۀ «شمع انجمن» از ص ۱۹۲۴
آسیاتیک سوسایتی، چاپی ۶۶؛ اندیاآفیس، چاپی ۳۳۹، ۴۸۰؛ لکهنو، ندوه ۷۲۰؛ لنینگراد، گورکی، چاپی ۶۴؛ موزه‌ی بریتانیا، چاپی ۵۲۵.
شمع محفل سخن.
سید عبد اللطیف حسینی، الطاف، به سال ۱۲۷۹ ق. یادداشتهاییست از سرایندگان ایرانی و هندی، که در همان سال ۱۲۷۹ ق. چاپ شده است. تاریخ تذکره ۷۵۶/۱؛ استوری ۹۰۵؛ تذکره‌نویسی ۵۸۴؛ پاکستان و هند ۵۴۴/۵. اندیاآفیس، چاپی ۴۸۰ «ص»
صبح خندان.
آزاد بلگرامی - ید بیضا.
صبح گلشن. سید علی حسن خان بهوپالی متخلص به سلیم (زاده ۴ ع ۱۲۸۳/۲ ق) فرزند سید محمد صدیق حسن خان (نگارندۀ «شمع انجمن»(←
بالا) در ۱۲ سالگی، در غره‌ی ذیقعده‌ی ۱۲۹۴ بدان آغاز و در پایان ج ۱۲۹۵/۱ ق به انجام رسانده است. در دیباچه می‌گوید: به کمک سید محمد یوسف علی صاحب این کار را کردم. گلچین معانی می‌افزاید: این کار از کودک ۱۲ ساله‌ای بدور است و کار همان سید محمد یوسف علی پیشگفته است. تذکره‌ی عمومیست، دربرگیرنده‌ی زندگی‌نامه‌ی ۲۰۲۴ تن سرایندگان کهن و نو است، به ترتیب الفبایی، از آثار بخاری تا یوسف علی کوپاموی. در بهوپال ۱۲۹۵ ق، ۶۴۶ ص چاپ سنگی شده است. تاریخ تذکره ۷۵۶/۱-۷۵۷؛ ذریعه ۴۶۴/۹ «دیوان سلیم بهوپالی» که تاریخ زایش او را ۱۲۸۳ ق آورده، و ۷/۱۵ «صبح گلشن»؛ ریحانه ۲۱۸/۳؛ مشار ۳۳۷۱/۳ (همان چاپ)؛ استوری ۹۱۵؛ تذکره‌نویسی ۶۰۷؛ فرهنگ‌نویسی ۶۰۷؛ فرهنگ‌نویسی ۴۷؛ ترجمه‌ها ۱۹۶؛ پاکستان و هند ۵۴۵/۵. دانشگاه ۱۶۴/۲؛ آسیاتیک سوسایتی، چاپی ۴۴؛ آصفیه، هندلیست ۳۲۲/۱ و ۱۶۴/۳؛ نوشاهی، چاپی ۱۰۰۰؛ لنینگراد، گورکی، چاپی ۶۵.
صبح گلشن. سلیم بهوپالی،
ترجمه‌ی اردویی از ناشناس. چاپ شده ۱۳۸۷ ق. ترجمه‌ها ۱۹۷.
صبح وطن.
نواب محمد غوث خان بهادر جنگ متخلص به اعظم (د ۱۸۵۶/۱۲۷۲ م) فرزند روشن الدوله نواب محمد منور خان بهادر، که پدر و خودش هر دو صوبه‌دار کرناتک بوده‌اند. و از هموست «گلزار اعظم» (هف) نگاشته‌ی ۱۸۴۱/۱۲۵۷ م. زندگی‌نامه‌ی ۹۱ تن از سرایندگان کرناتک (هند) هم‌روزگار نگارنده را دارد. و از هریک یازده غزل و برخی کمتر و حتی چند بیت نمونه از کار آنان آورده است، به ترتیب الفبایی از «اعظم» که خود نگارنده است تا «یاد» مولوی خواجه حمید الدّین. در حقیقت دنباله و تصحیح‌شده‌ی تذکره‌ی «گلدسته‌ی کرناتک» غلام علی رایق (هف) است. در دیباچه می‌گوید: هنگامی که «گلدسته‌ی کرناتک» به دستم رسید احوال برخی از سخن‌سنجان را چون گل بی‌بو یافتم... ازاین‌رو به گزیدن آن پرداختم، و کسانی که
۱۹۲۵

گزارش اشکال یا پیشنهاد