دولت او پیش آمد، مراجعت به سلسلهی سلاسل اربعهی مشایخ، اشاره به جوی یکم (نقشبندیان)... در بیان جوی ثانی (قادریان)...
ملا حسن بلوچ براهوی این مثنوی را به صورت مسدس تضمین کرده است.
آغاز:حمد بیحد و ثنای بیعددمر قدیم لایزالی را سزدکه به ایمای دو حرف کاف و نونهستها از نیستها آرد برونمشترک ۱۸۸۵/۳ نام آن، همانجا ۱۱۹۲/۸ (۳ نسخه)، همانجا ۱۸۴۱/۹ سرآغاز.
حیدرآباد، کتابخانهی علمیهی پیر محب اللّه راشدی، بیتا [مشترک].
گنجبخش ش ۱۲۶۵۵، سدهی ۱۲ ق، فهرست نشده.
نوشاهی، موزه ۵۶۲ ش ۴۳-۱۹۷۶ N.M.
نوشتهی ۱۲۸۳ ق.
* چهار چشمهی زندگانی.
از شاه داعی شیرازی - چشمهی زندگانی.
* چهار چمن:
هوشواره این مدخل را با سنجیدن عنوان و مؤلف اثر با مدخلهای صفحهای که مآخذ اثر نشانی دادهاند برگزیده است. این پیوند هنوز به دست انسان بازبینی نشده است.
کتاب چهار چمن. از شاه داعی شیرازی (۸۱۰-۸۷۰ ق) - تاجنامه.
چهارمین مثنوی از «ستّه» ی اوست بر وزن «هفتپیکر» نظامی، در پیرامون ۹۵۰ بیت، به سال ۸۴۲ ق/ ۹-۱۴۳۸ م سروده است در ۴ «چمن». در پایان گوید:رفته از هجرت رسول امین/چل و دو بعد هشتصد ز سنین... /آنچه گفتم ز «داعی» مسکین/باد در حضرتت قبول، آمین.پس از حمد و نعت و سبب نظم، چهار «چمن» و «ذیل» و «تلویحات» است. در راز «شوق» و پرسش او از گل و پرندگان و ناتوانی هریک از پاسخ دادن و برگرداندن به دیگری، تا اینکه در پایان بلبل پاسخ شوق را به گونهی عرفانی میدهد.
با سربندهای: استفسار شوق از ارغوان، عجز ارغوان، مبالغۀ شوق، حوالهی ارغوان به سوسن، استفسار شوق از سوسن، عجز سوسن، مبالغۀ شوق، حوالهی سوسن به فاخته، استفسار شوق از فاخته.
آغاز:میوهی باغ جان ما سخن استچه سخن هرچه از خدا سخن است [چنین]آن جهانآفرین جانپرورکه کند خاک را زبانآورمشترک ۱۴۰۰/۳ نام آن، همانجا ۵۰۶/۷(۲ نسخه)، همانجا ۱۹۳۷/۹ سرآغاز؛ نسخهها ۲۷۵۶/۴(۳ نسخه)، همانجا ص ۲۹۰۲ نامش؛ ذریعه ۳۱۱/۵ «چهارچمن»، همانجا ۱۴۳/۱۲ در «سته» ی او، همانجا ۱۵۴/۱۹ «مثنوی چهارچمن»؛ نفیسی ۳۱۱/۱ «مثنوی چهارچمن».
سلطنتی آتابای ۴۸/۲۱ ردیف ۱۹۵ در «دیوان» داعی، نوشتهی ۸۷۶ ق.
سلطنتی، بیانی ۲۶۰ ش ۲۲۲ (۵۰۳ ف) در «کلیات» او، نوشتهی ۸۷۶ ق.
مجلس ۴۶۸/۳ ش (۴) ۱۰۹۵، سدهی ۹ ق.
اته ۷۴۲/۱ ش (۴) ۱۲۹۸ «کتاب چارچمن» با تاریخ ۱۰۵۹ ق.
اندیاآفیس ش ۱۲۹۸ در «سته» ی او، بیتا