۱۹۵۷. شرح نهج البلاغة
(عربی)
از: محمد بن باقر خویی (قرن ۱۳ ق)
در فهرست مجلس چنین معرفی شده:
«این نسخه شرحی است بر تعدادی از خطب نهج البلاغه استخراج شده از شروح مختلف و از آن جمله شرح ابن ابی الحدید که مؤلف از آن استفاده بسیار برده و در بارۀ اسامی اماکن و اشخاصی که در متن یا در یکی از شروح یاد شده است، توضیح کافی میدهد».
آغاز: و من کلام له علیه السلام فی ما رده للمسلمین من قطائع عثمان... قد کان اقطع عثمان کثیراً من بنی امیه و غیرهم من اولیائه و اصحابه.
انجام: روی انه لما فتح عمرو بن العاص مصر اصیب محمد بن حذیفة بن عتبة...
فبعث به الی معاویه فجاء حتی استخرجه و کره ان یصیر الی معاویه فیخلی سبیله فضرب عنقه.
نسخهها:
۱۰۹۰۰. تهران، مجلس شورای اسلامی: مجموعۀ طباطبایی ۴۹۱، آغاز: برابر نمونه، بدون نام کاتب، بدون تاریخ کتابت، رسالۀ اول مجموعه، «۱ پ - ۱۱۷ پ» ۱۱۷ برگ [فهرست مجلس: ۱۸۴/۲۲].
۱۹۵۸. شرح نهج البلاغة
(فارسی)
از: میر محمد مهدی بن مرتضی حسینی (امام جمعه تهران) (قرن ۱۳ ق)
در فهرست سپهسالار چنین معرفی شده:
«این شرح ناقص و فقط بر سه چهار خطبه از اول و اواسط نهج البلاغه بیش نیست و شارح در موقع نوشتن این شرح بیشتر به شرح ابن میثم و ابن ابی الحدید مراجعه مینموده و در صفحات آن ترجمه عین عبارات آن دو کتاب دیده میشود و در قسمتهای تاریخی از کتب تواریخ خصوصاً تاریخ طبری بسیار نقل نموده