علی مناجات العارفین بالحقّ والعاشقین بالصّدق الأئمّة المعصومین صلوات اللّٰه علیهم أجمعین و الأحادیث القدسیّة و المعصومیّة فی بیان حال العارفین و العاشقین و الحِکَمات الهادیة إلی طریق الحقّ والیقین و الموصلة إلی الفناء و الوله فی إله الأوّلین والآخرین ألّفتها لنفسی و لإخوانی الطالبین و السالکین و رتّبتها علی مقدّمة و أربعة زبور و خاتمة و سمّیتها بزبور العارفین وبراق العاشقین.
نسخهها:
۱/۹۴۳۰. مشهد، آستان قدس رضوی: اهدایی رهبری ۷۲۵، آغاز: برابر نمونه، نسخ، مراد ترکمان، ۱۰۷۰ ق، رسالۀ اول مجموعه [فهرست اهدایی رهبری: ۲۹۰؛ الذریعة:
۳۰۷/۲۶].
۲/۹۴۳۱. قم، مرکز مطالعات و تحقیقات اسلامی (پژوهشگاه): ۷۵۷، آغاز: برابر نمونه، ملا یار علی، ۱۲۴۷ ق، ۸۴ برگ، ۱۴ * ۲۰ [میراث حدیث شیعه، دفتر یازدهم:
ص ۱۱۲؛ فهرست مرکز مطالعات: ۲ /مخطوط].
۱۵۶۱. زلال العیون (شرح عیون أخبار الرضا علیه السلام)
(فارسی)
از: محمد شفیع بن محمد بن محمد شفیع شیخ الإسلام حسینی (زنده در ۱۱۷۲ ق)
شرحی فارسی است بر عیون أخبار الرضا علیه السلام. مؤلف در زمان کریم خان زند میزیسته و در سال ۱۱۷۲ ق از تألیف این شرح فارغ شده است. او شاعر بوده و شعرهایش در این کتاب دیده میشود و در آن از مثنوی گهربار خود که دربارۀ داستان سلامان و ابسال سروده است یاد میکند.
او در این شرح از ستمهای نادر و چگونگی پارهای از شهرها مانند سپاهان و قزوین یاد مینماید و در پایان از مرآت الحقایق و مجلی الدقایق میر غیاث الدین منصور و در دیباچه از جلاء العیون و بحار و عین الحیوة مجلسی و کتابهای دیگر نام میبرد. نسخۀ موجود از این شرح تا شرح گفتگوی امام رضا علیه السلام با هربد اکبر را دارد و او در پایان میگوید که میر سید حسین نگذارده است که اسرار این حدیث شریف را (داستان هربد) را به فارسی بنویسم و به همین اندازه بس کردم.
آغاز: زلال سرچشمه سار ستایش بی منتها که از عین دل جوشیده از آبشار زبان فرو ریزد.