تأویل الأحادیث
ج ۳، ص ۷–۸، ش ۸۵۰
فهرستگان نسخه‌های خطی حدیث و علوم حدیث شیعه
ج ۳، ص ۷–۸، ش ۸۵۰
۸۵۰. تأویل الأحادیث
(عربی)
از: مؤلف ناشناخته
در فهرست چنین معرفی شده است:
«رساله‌ای است در شرح برخی احادیث مشکل و برخی مباحث اعتقادی، فلسفی، فقهی و تفسیری که غالباً به صورت سؤال و جواب برگزار شده است.
مؤلف ظاهراً اخباری مسلک است و با فلسفه میانه خوبی ندارد. برخی از مباحث کتاب عبارتند از: فی شرح حدیث من عرف الحق لم یعبد الحق، حکم تسمیۀ مهدی علیه السلام، معنای حدیث من عرف نفسه فقد عرف ربه، حدوث العالم، إن الأرض لا یخلو من الحجة فی حال، تفسیر العسکری علیه السلام و... بخشی از رساله در ذی حجه ۱۲۲۱ ق نگاشته شده است، در اول و آخر نسخه کسی احتمال داده است این کتاب از رسائل شیخ احمد احسایی باشد؛ ولی بعید به نظر می‌رسد و این احتمال هست
که کتاب تسلیة القلوب ( ۱ ) محمد بن عبدالنبی اخباری باشد».
نسخه‌ها:
۵۵۸۹. قم، گلپایگانی: ۱۸۴۱/۱۰/۱۵۱، از آغاز افتادگی دارد، آغاز: المتوجهة إلی غیره و الثواب و العقاب الذین یستحقهما غیره و ان کان قصرا اضافیا بالنسبة إلی ما اضیف الیه، نسخ، بدون نام کاتب، ۱۲۳۴ ق، ۷۹ برگ، ۲۰ سطر [فهرست گلپایگانی، جدید].