نسخهها:
۳۰۰۶. مشهد، آستان قدس رضوی: ۱۸۹۹، تا آخر حدیث ۲۱ را دارد، آغاز: برابر نمونه، نسخ، ابراهیم بن شکر اللّٰه، ۱۱۲۹ ق، ۱۸۲ برگ [فهرست آستان قدس: ۱۶/۵].
۶۱۲. الأربعون حدیثاً
(عربی)
از: علی بن شهابالدین محمد سیاه پوش، میر سید (۷۸۶ ق)
آغاز: الحمد للّٰه... أما بعد فیقول العبد... علی بن شهاب بن محمد الهمدانی.
نسخهها:
۱/۳۰۰۷. تهران، مجلس شورای اسلامی: ۵۴۴۶، نسخ، بدون نام کاتب، قرن ۱۱ ق، رسالۀ چهارم مجموعه، «۴ پ - ۷ ر» ۴ برگ [فهرست مجلس: ۳۵۵/۱۶].
۲/۳۰۰۸. تهران، ملک: ۴۲۷۴، عنوان معرفی: اربعین امیریه، آغاز: بسمله حمدله و العاقبة للمتقین و لاعدوان إلا علی الظالمین، بدون نام کاتب، بدون تاریخ کتابت، رسالۀ هفتم مجموعه، «۴۴ پ - ۴۶ پ» ۳ برگ [فهرست ملک: ۳۱۵/۷].
۶۱۳. الأربعون حدیثاً
(عربی)
از: علی بن حسین کربلایی (پیش از ۱۱۴۹ ق)
رسالۀ مفصلی است در شرح چهل حدیث در آداب و سنن و اخلاق، که به نام شاه سلطان حسین صفوی (۱۱۰۵-۱۱۳۵ ق) تألیف شده است. مؤلف در نقل حدیث از فخرالدین طریحی (۱۰۸۷ ق) صاحب مجمع البحرین نقل روایت میکند.
او در مقدمۀ کتاب ابتدا حدیث «من حفظ علی امتی» را به تفصیل شرح کرده و پس از آن به شرح چهل حدیث پرداخته که اولین حدیث آن، حدیث نبوی «من عرف اللّٰه و عظمه منع فاه من الکلام و بطنه من الطعام» است.
آغاز: الحمد للّٰهرب العالمین... فیقول المحتاج إلی عفو اللّٰه الغنی... إنی لما وقفت علی الحدیث المشهور بین الخاص و العام المتواتر معنی و إن اختلف بعض ألفاظه.