الأربعون حدیثاً

۶۱۳. الأربعون حدیثاً (عربی) از: علی بن حسین کربلایی (پیش از ۱۱۴۹ ق) رسالۀ مفصلی است در شرح چهل حدیث در آداب و سنن و اخلاق، که به نام شاه سلطان حسین صفوی (۱۱۰۵-۱۱۳۵ ق) تألیف شده است. مؤلف در نقل حدیث از فخرالدین طریحی (۱۰۸۷ ق) صاحب مجمع البحرین نقل روایت می‌کند. او در مقدمۀ کتاب ابتدا حدیث «من حفظ علی امتی» را به تفصیل شرح کرده و پس از آن به شرح چهل حدیث پرداخته که اولین حدیث آن، حدیث نبوی «من عرف اللّٰه و عظمه منع فاه من الکلام و بطنه من الطعام» است. آغاز: الحمد للّٰه‌رب العالمین... فیقول المحتاج إلی عفو اللّٰه الغنی... إنی لما وقفت علی الحدیث المشهور بین الخاص و العام المتواتر معنی و إن اختلف بعض ألفاظه.

انجام: و وسع علیه قبره مد بصره و رجع هذا الداعی مغفوراً له و إن مات فی یومه شهیداً و له ثواب الشهداء و الحمد للّٰه‌رب العالمین. نسخه‌ها: ۱/۳۰۰۹. تهران، ملک: ۱۷۰۲، نسخ، نجف علی بن علی اکبر، ۱۱۲۳ ق، ۳۰۵ برگ [فهرست ملک: ۲۲/۱]. ۲/۳۰۱۰. مراغه، عمومی مراغه: ۶۳، آغاز و انجام: برابر نمونه، نسخ، علی بن حسین کربلایی (مؤلف)، قرن ۱۲ ق، ۱۷۵ برگ، ۲۶ سطر، ۱۲ * ۲۲ [فهرست کتاب‌خانۀ عمومی مراغه: ۶].